Welcome, Guest
Username: Password: Remember me
  • Page:
  • 1
  • 2

TOPIC: Moederdag...

Moederdag... 1 week 2 days ago #260931

  • Bernhard 1963
  • Bernhard 1963's Avatar Topic Author
  • Offline
  • Platinum Boarder
  • Platinum Boarder
  • DE DWAASHEID DEZER WERELD IS WIJSHEID BIJ DE MENS
  • Posts: 2457
  • Karma: 18
  • Thank you received: 3002
Die van mij ligt al weer een heel lange tijd onder de grond. Haar met de maandstonde synchroon lopende woedeaanvallen zijn altijd het eerste wat me te binnen schiet als ik aan haar denk, en hoe ze er op los mepte als ze haar frustratie op mij als zwak slachtoffer afreageerde. Toen m'n jongste zusje net geboren was sloegen bij haar de stoppen helemaal door, zusje werd helemaal verrot gescholden en kreeg de schuld van alle narigheid. Op een gegeven moment werd zusje zo ongenadig doorelkaar geschud dat ik nòg niet begrijp dat ze haar nek niet brak, het is werkelijk onvoorstelbaar hoeveel zo'n babynekje kan verdragen want het was echt beestachtig hoe mijn zusje doorelkaar werd geschud! Ik was toen vijf jaar oud, uiteraard doodsbang voor het in mijn beleving ontzettend grote en sterke agressieve hysterisch scheldende monster dat mijn moeder was. Was bijna zover om haar aan te vallen om deze voor mijn totaal onschuldige zusje zo levensbedreigende mishandeling te stoppen toen zusje in de wieg werd gesmeten en het monster met haar kwaaie rotkop naar boven verdween en op bed ging liggen malen.

Toen ik een tijdje van bovenaf geen geluiden meer hoorde sloop ik stilletjes naar buiten en liep door de tuin naar m'n beppe die daar samen met mijn tantes woonde. Met de moed der wanhoop probeerde ik beppe en tante aan het verstand te krijgen dat mijn moeder knettergek was geworden en jongste zusje zodanig had toegetakeld dat ze wel dood had kunnen gaan. Heden ten dage krijg ik nog steeds kramp in m'n lijf van de wanhoop en de moedeloosheid die ik toen voelde, emotie tonen en hevig geëmotioneerd huilend en jammerend mijn enorme angst overbrengen was toen al niet mijn sterkste punt.

Kennelijk wist ik de boodschap toch over te brengen want tante trok een jas aan en zocht te voet mijn vader op die pakweg tweehonderd meter verder op z'n werk bezig was om fietsen te repareren. Toen enige tijd later de dokter kwam ging ik ook weer terug naar huis, doodsbang dat mijn moeder haar agressie nu op mij zou afreageren zodra ze weer alleen met me was.

Nadien heeft mijn pa me nooit èèn keer gevraagd wat er nou precies gebeurd was, het kwam in de doofpot en daarmee was de kous af. Maar niet voor mij, vanaf toen wist mijn moeder dat ze voortaan met een door haarzelf verwekt loedertje rekening houden moest dat haar verklikte als ze haar woede weer eens niet in toom wist te houden. Dat lukte niet altijd, de haat in haar ogen al die keren dat ze woedend op mij stond te schelden verbaasde mij telkens weer, ik was slecht, ongehoorzaam, brutaal, een viespeuk, een seksmaniak, een dwarskop en noem het allemaal maar op. Wel altijd met een valse grijns beweren 'dat ik zo'n goed verstand had', dat is helemaal niet zo maar dat een volstrekt onschuldige baby niet de oorzaak kon zijn van de narigheid die mijn moeder zo frustreerde begreep ik als jongetje van vijf heel goed.

Inmiddels zijn we vijftig jaar verder;

Pa leeft inmiddels ook niet meer, vlak voor zijn dood heb ik het er nog wel eens met hem over gehad. Hij wist er helemaal niks meer van, pas na lang aandringen kon hij zich er toch nog wel iets van herinneren.

Oudste zus -boegbeeld en boven alles verheven schoonheidskoningin van ons gezin- is met precies zo'n monster getrouwd, hoe ze het vol kan houden met zo'n wezenloos zelfingenomen agressief en chagrijnig monster is mij een raadsel.

M'n broer is als kind op vergelijkbare wijze ongenadig mishandeld maar daar was ik niet bij.

Zusje twee -een uiterst onredelijk bizar exemplaar met PDD-NOS- moest meehelpen om van mij een verderfelijk persoontje te maken, deed opgewonden mee met doktertje spelen en stond mij nieuwsgierig te bekijken maar verklikte het lekker zodat mijn moeder 'bewijs' had dat ik een smerige viespeuk was.

Zusje drie -het slachtoffer zelf- heeft nooit willen weten hoe ongenadig ze als baby is mishandeld, dan werd ze woest en begon hysterisch te krijsen 'dat het niet zo is'. Van jongsaf is ze door mijn moeder gehersenspoeld met het idee dat ik een verderfelijke etter ben die er alleen maar op uit is haar zoveel mogelijk onderuit te halen en dat idee voelt voor haar zo veilig dat ze dat waanidee tot aan haar dood vast zal proberen te houden.

Ik heb al jaren geen contact meer met mijn zussen, sinds enige jaren ook niet meer met mijn broer en ik voel al helemaal geen behoefte om vandaag een bloemetje naar m'n moeders graf te brengen.

Ik voel me vandaag best wel lekker hoor, maar het is wel allemaal echt gebeurd. B)



.
Wie ons het strengst beoordeelt? Een mislukte dilettant. [verzekeringsarts]
Johann Wolfgang von Goethe
The following user(s) said Thank You: aspi vrouw, Rocket, signe, Marcus Cole, Reveur

Please Log in or Create an account to join the conversation.

Moederdag... 1 week 2 days ago #260932


Part of the message is hidden for the guests. Please log in or register to see it.
Neuro Diversiteit , daar doe ik het voor ...

En Sociaal op eigen termen.
The following user(s) said Thank You: Rocket, Reveur

Please Log in or Create an account to join the conversation.

Moederdag... 1 week 2 days ago #260940

Ik heb vandaag het huis gaan kuisen... met vrouw... ik herinner me mijn moeder nog als iets vuil was dan wilde ze het altijd nog erg grondig afstoffen voor ze het meegaf.
Ik heb ook op Facebook een foto gezet van een foto van haar met een geranium en de spreuk... voor moeder zijn meer bloemen in mijn hart dan in alle tuinen... die spreuk hing in de keuken bij haar.... en wat ik vandaag vooral miste was haar gezeur als ik daar met een bos bloemen binnenkwam... allez moest ge daar nu u geld aan uitgeven... je weet toch dat ik bloemen genoeg heb.... en dan had ze mattentaarten een slappe koffie...
The following user(s) said Thank You: Rocket, Reveur

Please Log in or Create an account to join the conversation.

Last edit: by MarcDC.

Moederdag... 1 week 2 days ago #260953

Please Log in or Create an account to join the conversation.

Moederdag... 1 week 2 days ago #260954



Please Log in or Create an account to join the conversation.

Moederdag... 1 week 1 day ago #260964

  • signe
  • signe's Avatar
  • Offline
  • Platinum Boarder
  • Platinum Boarder
  • diagnose Asperger
  • Posts: 2066
  • Thank you received: 2741

Bernhard 1963 wrote: Die van mij ligt al weer een heel lange tijd onder de grond. Haar met de maandstonde synchroon lopende woedeaanvallen zijn altijd het eerste wat me te binnen schiet als ik aan haar denk, en hoe ze er op los mepte als ze haar frustratie op mij als zwak slachtoffer afreageerde. Toen m'n jongste zusje net geboren was sloegen bij haar de stoppen helemaal door, zusje werd helemaal verrot gescholden en kreeg de schuld van alle narigheid. Op een gegeven moment werd zusje zo ongenadig doorelkaar geschud dat ik nòg niet begrijp dat ze haar nek niet brak, het is werkelijk onvoorstelbaar hoeveel zo'n babynekje kan verdragen want het was echt beestachtig hoe mijn zusje doorelkaar werd geschud! Ik was toen vijf jaar oud, uiteraard doodsbang voor het in mijn beleving ontzettend grote en sterke agressieve hysterisch scheldende monster dat mijn moeder was. Was bijna zover om haar aan te vallen om deze voor mijn totaal onschuldige zusje zo levensbedreigende mishandeling te stoppen toen zusje in de wieg werd gesmeten en het monster met haar kwaaie rotkop naar boven verdween en op bed ging liggen malen.

Toen ik een tijdje van bovenaf geen geluiden meer hoorde sloop ik stilletjes naar buiten en liep door de tuin naar m'n beppe die daar samen met mijn tantes woonde. Met de moed der wanhoop probeerde ik beppe en tante aan het verstand te krijgen dat mijn moeder knettergek was geworden en jongste zusje zodanig had toegetakeld dat ze wel dood had kunnen gaan. Heden ten dage krijg ik nog steeds kramp in m'n lijf van de wanhoop en de moedeloosheid die ik toen voelde, emotie tonen en hevig geëmotioneerd huilend en jammerend mijn enorme angst overbrengen was toen al niet mijn sterkste punt.

Kennelijk wist ik de boodschap toch over te brengen want tante trok een jas aan en zocht te voet mijn vader op die pakweg tweehonderd meter verder op z'n werk bezig was om fietsen te repareren. Toen enige tijd later de dokter kwam ging ik ook weer terug naar huis, doodsbang dat mijn moeder haar agressie nu op mij zou afreageren zodra ze weer alleen met me was.

Nadien heeft mijn pa me nooit èèn keer gevraagd wat er nou precies gebeurd was, het kwam in de doofpot en daarmee was de kous af. Maar niet voor mij, vanaf toen wist mijn moeder dat ze voortaan met een door haarzelf verwekt loedertje rekening houden moest dat haar verklikte als ze haar woede weer eens niet in toom wist te houden. Dat lukte niet altijd, de haat in haar ogen al die keren dat ze woedend op mij stond te schelden verbaasde mij telkens weer, ik was slecht, ongehoorzaam, brutaal, een viespeuk, een seksmaniak, een dwarskop en noem het allemaal maar op. Wel altijd met een valse grijns beweren 'dat ik zo'n goed verstand had', dat is helemaal niet zo maar dat een volstrekt onschuldige baby niet de oorzaak kon zijn van de narigheid die mijn moeder zo frustreerde begreep ik als jongetje van vijf heel goed.

Inmiddels zijn we vijftig jaar verder;

Pa leeft inmiddels ook niet meer, vlak voor zijn dood heb ik het er nog wel eens met hem over gehad. Hij wist er helemaal niks meer van, pas na lang aandringen kon hij zich er toch nog wel iets van herinneren.

Oudste zus -boegbeeld en boven alles verheven schoonheidskoningin van ons gezin- is met precies zo'n monster getrouwd, hoe ze het vol kan houden met zo'n wezenloos zelfingenomen agressief en chagrijnig monster is mij een raadsel.

M'n broer is als kind op vergelijkbare wijze ongenadig mishandeld maar daar was ik niet bij.

Zusje twee -een uiterst onredelijk bizar exemplaar met PDD-NOS- moest meehelpen om van mij een verderfelijk persoontje te maken, deed opgewonden mee met doktertje spelen en stond mij nieuwsgierig te bekijken maar verklikte het lekker zodat mijn moeder 'bewijs' had dat ik een smerige viespeuk was.

Zusje drie -het slachtoffer zelf- heeft nooit willen weten hoe ongenadig ze als baby is mishandeld, dan werd ze woest en begon hysterisch te krijsen 'dat het niet zo is'. Van jongsaf is ze door mijn moeder gehersenspoeld met het idee dat ik een verderfelijke etter ben die er alleen maar op uit is haar zoveel mogelijk onderuit te halen en dat idee voelt voor haar zo veilig dat ze dat waanidee tot aan haar dood vast zal proberen te houden.

Ik heb al jaren geen contact meer met mijn zussen, sinds enige jaren ook niet meer met mijn broer en ik voel al helemaal geen behoefte om vandaag een bloemetje naar m'n moeders graf te brengen.

Ik voel me vandaag best wel lekker hoor, maar het is wel allemaal echt gebeurd. B)



.


Te triest voor woorden.

This image is hidden for guests.
Please log in or register to see it.

I'd rather be gardening

Please Log in or Create an account to join the conversation.

  • Page:
  • 1
  • 2
Time to create page: 0.253 seconds
Powered by Kunena Forum