Welkom, Gasten
Gebruikersnaam: Wachtwoord: Onthoud mij
Dit is een plek om onderwerpen rondom Asperger te starten en daarover te discussiëren.
Je kunt hier echt alles kwijt: twijfel je bijvoorbeeld over je diagnose? Wil je een spreekbeurt houden over Asperger? Wil je weten of iemand je meer kan vertellen over de samenhang tussen Asperger en ADHD? Denk je dat je kind Asperger heeft? Alle onderwerpen zijn welkom.
  • Pagina:
  • 1
  • 2
  • 3

Onderwerp: waarheen?

waarheen? 2 weken 5 dagen geleden #267065

  • ennoborg
  • ennoborg's Profielfoto
  • Offline
  • Gold Boarder
  • Gold Boarder
  • Berichten: 214
  • Ontvangen bedankjes 522
Beste Ed,

OK, een hele reis dus al. Ik heb na onderzoek door een praktijkondersteunende psychologe het advies van mijn zwager gevolgd, en heb me niet bij een GGZ-instelling ingeschreven, maar bij een lokaal gevestigde psychiater. De voornaamste reden was dat het autisme-team in de provincie Utrecht flinke wachttijden had, die nu nog veel langer zijn, het ook weer extra reizen was, terwijl ik daar niet echt van houd, en ik ook vreesde dat ik in zo'n instelling steeds weer een andere behandelaar zou krijgen, en daar zou ik ook heel moe van worden.

De psychiater hier had heel snel tijd, en voor de buitenwereld kan je dan ook zeggen dat je aan jezelf werkt. Hoeveel jij over hun met de psychiater bespreekt is dan jouw zaak, en je schrijft zelf al dat je wel hulp kan gebruiken bij de manier waarop je zelf met dingen omgaat. Met een psychiater kan je in principe alle kanten uit, ook medicatie, al zal je natuurlijk wel een verwijzing moeten zien te halen, bij de huisarts. Je hebt het traject dan, als de psychiater je bevalt, verder ook in eigen hand, zonder de bureaucratie van een instelling, en dat is ook wat waard.

Zie het als politiek, een stap om een begin te maken. Bel je zorgverzekeraar of dit mag, gebruik hun zorgzoeker, en ga in gesprek. Vraag bij de verwijzing om gespecialiseerde GGZ, en zoek daarop.

Succes!

Enno

P.S. Met politiek bedoel ik dat je zodra het kan altijd je vrouw nog mee kan sleuren naar de psych, zodat ze ook haar zegje kan doen, als ze dat wil. Ik ben nogal manipulatief aangelegd, vandaar dit advies.
Bedankt door: arjen37, Ed1964

Gelieve Inloggen of Maak een account aan om te deelnemen aan het gesprek.

Laast bewerkt: door ennoborg.

waarheen? 2 weken 5 dagen geleden #267071

  • MarcDC
  • MarcDC's Profielfoto
  • Offline
  • Platinum Boarder
  • Platinum Boarder
  • Berichten: 2730
  • Ontvangen bedankjes 864
Dag Ed,
Mogelijk wat rationeel en kort door de bocht, wat ik nu ga zeggen...
in reactie op jouw opmerking dat je eerst de ene relatie hoort 'op te zeggen' voor je aan de volgende begint... jouw relatie is in een staat van 'koude oorlog' gegaan... als broer en zus samenleven is geen huwelijk meer... wat mij betreft heeft je vrouw er zelf al een punt achter gezet.

Het verwijt dat jij teveel voor haar zou doen, vind ik ook maar bizar... autisten willen graag de controle houden maar krijgen maar weinig gedaan omdat ze het overzicht niet hebben...
Je hebt er alleszins wel alle belang bij om autisme te begrijpen met je zoon en dochter...

Belangrijk punt is dat veel autisten misschien objectief niet zoveel aankunnen, maar desondanks toch perfect in staat zijn om controle over hun eigen leven uit te oefenen. Maar om daar mee om te kunnen gaan moet je heel veel geduld hebben. Iemand die teveel dingen uit handen neemt kan inderdaad bedreigend overkomen.
honi soit qui mal y pense
Bedankt door: Ed1964

Gelieve Inloggen of Maak een account aan om te deelnemen aan het gesprek.

waarheen? 2 weken 5 dagen geleden #267072

  • MarcDC
  • MarcDC's Profielfoto
  • Offline
  • Platinum Boarder
  • Platinum Boarder
  • Berichten: 2730
  • Ontvangen bedankjes 864
Ed,
Je zou naar een psycholoog of psychiater gespecialiseerd in autisme kunnen gaan vanuit de optiek dat je een dochter en een zoon hebt met de diagnose.
Je wil je zoon beter leren begrijpen en de band met je dochter verbeteren.
Ondertussen kun je nog een pak leren over hoe een autist denkt...
honi soit qui mal y pense
Bedankt door: ennoborg, Ed1964

Gelieve Inloggen of Maak een account aan om te deelnemen aan het gesprek.

waarheen? 2 weken 5 dagen geleden #267073

  • ennoborg
  • ennoborg's Profielfoto
  • Offline
  • Gold Boarder
  • Gold Boarder
  • Berichten: 214
  • Ontvangen bedankjes 522

MarcDC schreef : Ed,
Je zou naar een psycholoog of psychiater gespecialiseerd in autisme kunnen gaan vanuit de optiek dat je een dochter en een zoon hebt met de diagnose.
Je wil je zoon beter leren begrijpen en de band met je dochter verbeteren.
Ondertussen kun je nog een pak leren over hoe een autist denkt...


Eens, en dat niet alleen. Het helpt misschien ook om bij jezelf te ontdekken waarom je op een bepaalde manier reageert, en bijvoorbeeld zo behulpzaam bent. Dat is iets wat je noemde, wat ik ook bij anderen en bij mezelf herken, en hoewel er op zich niets mis mee is met die eigenschap als je die kan doseren, kan die je bij teveel wel in de weg zitten.

Achtergrond: Als je niet wilt dat anderen bij jou aan de touwtjes trekken, en je je al hun verwijten maar aan laat leunen, kan het helpen om te ontdekken hoe en waarom dat aan jouw kant zo werkt. En met die kennis kan je dan kleine stapjes vooruit maken.
Bedankt door: Ed1964

Gelieve Inloggen of Maak een account aan om te deelnemen aan het gesprek.

waarheen? 2 weken 5 dagen geleden #267084

  • Ed1964
  • Ed1964's Profielfoto Onderwerp Author
  • Offline
  • Senior Boarder
  • Senior Boarder
  • Berichten: 41
  • Ontvangen bedankjes 7
Hoi MarcDC,
Het huwelijk was inderdaad al lange tijd niet goed meer, dat klopt. Dat we behoorlijk als broer en zus leefden begon al heel vroeg. Eigenlijk al kort nadat de kinderen er kwamen, grofweg dus al een kleine 20 jaar geleden. We hebben enigszins kunnen communiceren waar de schoen wrong, maar er nooit echt een oplossing voor kunnen vinden. Mijn vrouw hecht veel waarde aan veel en vaak praten terwijl ik daarentegen dat in het geheel niet heb. Als iets een keer besproken is en ik heb mijn mening gegeven dan is het voor mij al snel afgerond en ook afgedaan. Ik kom er daarna dan ook niet meer op terug. Het leeft niet meer bij me. Ik heb dat gemeld en haar gevraagd om dan zelf op een onderwerp terug te komen als ze daar zelf behoefte aan heeft. Vaak is dat teveel gevraagd. Zij voelt dat zij dan de kar moet trekken, ik mag ook wel eens terugkomen op een gesprek. Op zich mee eens, maar dat lukt stomweg niet. Ik heb het ook niet altijd in de gaten om het dan maar in een agenda te zetten of zo. Bij mij is het altijd maar 1 ding tegelijk en dat heeft dan op dat moment de volle focus. Als ik na een gesprek moet werken, een klusje ga doen of andere taken op me neem dan ben ik het voorgaande niet echt kwijt, maar ben er niet mee bezig. Ik ben me daar wel bewust van, maar ik heb het nog niet in banen kunnen leiden.
Als ik zuiver naar mezelf kijk, dan voel ik me lekker in een 'hulp-functie'. Dienstbaar zijn voelt fijn, kan ik goed, dus laat me daar dan gelukkig in zijn is soms mijn gedachte. Accepteer me zoals ik ben, dat doe ik ook bij jou. Ik voel dat er iets van me verlangd/gevraagd wordt wat ik niet onder de knie heb en niet beheers. Dat maakt dat ik me heel erg ongemakkelijk voel en daar wil ik dus zo snel mogelijk weg. Zèlfs als degene waar ik van hou daar hinder van ondervinden. Geen fraaie eigenschap, maar ik weet niet hoe ik dat beter sturen moet. Een psycholoog zou wellicht hulp kunnen bieden, maar ik heb nog niet iemand gevonden die dat kan. Ik krijg waarschijnlijk ook het probleem niet goed uitgelegd. Vaak komt het er op neer dat het probleem zich eigenlijk hoofdzakelijk thuis voordoet en is 'dus' de conclusie dat we dat probleem met zijn allen aan moeten pakken terwijl dit iets is van mij...
Geen idee of ik het goed uitleg hoor....
Voor wat betreft mijn kids denk ik enigszins te weten hoe ze denken, maar ik heb geen enkele notie hoe dat om te zetten in daden. Ik hoor hun aan, snap dat ze tegen problemen aanlopen, maar kan er eigenlijk niet veel mee. Ik heb nauwelijks tips voor ze. Ik probeer te stimuleren om iets te doen, om in beweging te komen, hun leven op te pakken. Maar dat stukje zullen ze zelf hun weg in moeten vinden. Mijn dochter doet dat zelf. Gaat goed met haar problemen om, zoekt en vind oplossingen voor haar problemen en doet goed haar best. Advies van mij staat ze niet zo voor open, maar als ik een probleem ergens mee heb geeft ze wel haar visie. Mijn zoon is anders. Heel stil, zeer teruggetrokken, hij uit zich niet, verteld niks en kropt op. Heel moeilijk communiceren. Ik moet hem echt gericht vragen stellen, maar vaak volgt er een antwoord van maar 1 woord. Hoe ging het vandaag met je? 'Goed'. Nog wat leuks gedaan misschien? 'ja'. Zoiets.

Gelieve Inloggen of Maak een account aan om te deelnemen aan het gesprek.

waarheen? 2 weken 5 dagen geleden #267086

  • Ed1964
  • Ed1964's Profielfoto Onderwerp Author
  • Offline
  • Senior Boarder
  • Senior Boarder
  • Berichten: 41
  • Ontvangen bedankjes 7
Hoi Enno,
Onze praktijkondersteuner heb ik niet heel veel meer aan vrees ik. Ik kom daar eigenlijk al bijna 4 jaar met hetzelfde probleem èn met de problemen binnen mijn relatie. Ik ben al wel een paar keer goed geholpen hoor, dat is het niet. Maar met de reactie die ik nu krijg komt het er een beetje op neer dat ze meent dat ik genoeg heb gedaan om aan mezelf te werken en dat het misschien tijd wordt dat ik eens aan mezelf ga denken en dus maar beter kan gaan scheiden. Misschien heeft ze gelijk, maar dat was eigenlijk (nog) niet wat ik horen wilde.
Ik heb niet veel mogelijkheden veel te reizen vrees ik. Ik woon al een tijd niet meer thuis en heb alleen een bedrijfsauto waar ik niet privé mee rijden mag. Doe ik dat wel dan levert dat voor de belastingen een hoop extra kosten op waar geen geld voor is. Nu los ik dat op door met mijn bedrijfsauto te rijden tot Breda (dat stuk moet ik normaal gesproken toch rijden om naar huis te gaan), en dan stap ik daarvandaan op de fiets naar de psycholoog toe. (enkele reis zo'n 15 a 20km). Veel meer kan ik niet doen. Ik ben wat dat betreft beperkt in mijn mogelijkheden. NIet alle hulp wordt vergoed en ik vrees dat dat voor ons op het moment een probleem is. Daarnaast is het voor mij een probleem om goed en duidelijk aan te geven waar ik tegenaan loop. Men hoort vaak dat ik in mijn relatie vastloop terwijl het voor mij omgekeerd is. Mijn relatie loopt vast doordat ik 'anders' reageer dan hoort en ja, mijn vrouw reageert naar mij voor mijn gevoel ook niet oké. Mijn vrouw meesleuren naar de psycholoog is een hele opgaaf overigens. Ze wil dat beslist niet, heeft er niet de puf voor en omdat ze vind dat het mijn probleem is..... Ik heb haar een keer kunnen overhalen mee te gaan, ik vond dat heel erg belangrijk en noodzakelijk. Het heeft niks nieuws opgeleverd. "Ga samen maar systeemtherapie volgen"

Mijn vrouw heeft anderhalf jaar geleden ook op een rotmanier haar baan verloren en heeft dus geen inkomen meer. Nu is ze niet in staat te gaan werken en komen alle kosten op mij neer. Dat lukt, maar er is nauwelijks iets over. Het beetje dat er over is gaat nu op aan een mediator die we in de arm hebben genomen om te kijken of het tussen ons echt op is of dat er nog mogelijkheden zijn Ik kan je vertellen, dat gaat niet voor niks.

Gelieve Inloggen of Maak een account aan om te deelnemen aan het gesprek.

waarheen? 2 weken 5 dagen geleden #267087

  • Ed1964
  • Ed1964's Profielfoto Onderwerp Author
  • Offline
  • Senior Boarder
  • Senior Boarder
  • Berichten: 41
  • Ontvangen bedankjes 7

Een deel is verborgen voor gasten. Log-in of registreer om het te kunnen bekijken.

Gelieve Inloggen of Maak een account aan om te deelnemen aan het gesprek.

waarheen? 2 weken 5 dagen geleden #267088

  • Reveur
  • Reveur's Profielfoto
  • Offline
  • Platinum Boarder
  • Platinum Boarder
  • Berichten: 1065
  • Ontvangen bedankjes 502
Systeemtherapie is fantastisch. Dat heeft onze relatie gered.
Ik vind het raar dat zij niets willen doen en alles bij jou leggen. Als je wil dat er iets veranderd, moet je allemaal aan de bak. Iedereen houdt op zijn eigen manier het systeem in stand.
Een systeemtherapeut kan iedereen zijn eigen aandeel in laten zien en pas dan kunnen er dingen gaan veranderen.

Echtgenoot en ik hielden veel voor ons zelf om de ander niet te belasten. Allebei deden we veel niet voor onszelf om de ander te ontzien.
Nu we beiden open zijn en ik meer aangeef wat ik niet wil, gaat het veel beter.

Waar een systeem (gezin) niet werkt, hebben allen een aandeel.
AQ 41 Aspie quiz 147/200 Diagnose 5 april 2018
Bedankt door: Ed1964

Gelieve Inloggen of Maak een account aan om te deelnemen aan het gesprek.

waarheen? 2 weken 5 dagen geleden #267090

  • Ed1964
  • Ed1964's Profielfoto Onderwerp Author
  • Offline
  • Senior Boarder
  • Senior Boarder
  • Berichten: 41
  • Ontvangen bedankjes 7
Hoi Reveur,
Blij te horen dat systeemtherapie veel heeft gebracht bij jullie. Wat ons betreft zou ik dat ook graag oppakken, maar ik kan niet op tegen hu standpunt dat de problematiek alleen bij mij ligt en dat ik het 'dus' maar zelf allemaal op moet knappen. Zodra ik op weg ben met mezelf en een eind ben gevorderd wordt bekeken of mijn vrouw aansluit en mee gaat lopen. Ik kan me daar volstrekt niet in vinden en verzet me daartegen. Misschien niet goed van me, maar het is een standpunt waar ik niet echt mee leven kan vrees ik.... Ik ben er al heel erg gevoelig voor als ik moet horen dat ik iets niet goed doe, maar ik weiger toch te geloven dat alle ellende alleen door mij komt.
Zo mooi om te horen dat jullie openheid naar elkaar zoveel brengt en heeft gebracht. Ik zou dat ook graag willen bereiken maar kan dat niet alleen. Ik ben beslist niet 'tegen' mijn vrouw, maar heb soms wel moeite met haar. Ik moet dat kunnen uiten en zij ook naar mij. Ik incasseer heel veel, teveel soms, maar doe dat om te proberen om de vrede te bewaren zodat we verder kunnen. Ik voel dat ik mijn grens heb bereikt of zo goed als heb bereikt. Nòg meer op mijn schouders nemen voelt niet oké meer. Het is wat je zegt, we hebben allemaal ons aandeel.
Extra handicap: Ik probeer misschien wat teveel om zand over een te lang slepende issue te gooien om verder te kunnen en mijn vrouw blijft in mijn opinie teveel in het verleden hangen en wil elk dingetje tot op de bodem opgelost hebben voordat we verder kunnen. Ik twijfel of we daar ooit verder mee komen. Maar goed, heel blij met je reactie en blij dat het bij jullie lijkt te werken!

Gelieve Inloggen of Maak een account aan om te deelnemen aan het gesprek.

waarheen? 2 weken 5 dagen geleden #267091

  • MarcDC
  • MarcDC's Profielfoto
  • Offline
  • Platinum Boarder
  • Platinum Boarder
  • Berichten: 2730
  • Ontvangen bedankjes 864
Soms heb je wel wat hulp nodig...
Ik ga wekelijks naar gesprekstherapie. De psychologe geeft mij alternatieve manieren om naar bepaalde situaties te kijken... en dat helpt enorm. Ik neig wat naar paranoia, maar bij nader toezien zijn mensen er niet op uit om je te benadelen, ze zijn gewoon wat laks en ongeïnteresseerd...

Verder neem ik ook escitalopram, antidepressivum.

En het belangrijkste medicijn: verlof nemen om die dag bewust te lummelen.

Iets wat me ook verwonderd heeft... ik heb me indertijd, 20 jaar geleden, grondig laten onderzoeken omdat ik dacht dat ik een ziekte had, die mij almaar vermoeid maakte... colonoscopie, behandeling van aambeien, allergieën laten vaststellen en behandelen... tandplak laten verwijderen, tandarts gevraagd of mijn amalgaamvullingen wel safe waren, bloedonderzoek, ijzertekort? … en niemand heeft toen ooit eraan gedacht dat er misschien iets met mijn hersenen mis was.
honi soit qui mal y pense
Bedankt door: Ed1964

Gelieve Inloggen of Maak een account aan om te deelnemen aan het gesprek.

Laast bewerkt: door MarcDC.
  • Pagina:
  • 1
  • 2
  • 3
Tijd voor maken pagina: 0.305 seconden
Gemaakt door Kunena