Welkom, Gasten
Gebruikersnaam: Wachtwoord: Onthoud mij
Dit is een plek om onderwerpen rondom Asperger te starten en daarover te discussiëren.
Je kunt hier echt alles kwijt: twijfel je bijvoorbeeld over je diagnose? Wil je een spreekbeurt houden over Asperger? Wil je weten of iemand je meer kan vertellen over de samenhang tussen Asperger en ADHD? Denk je dat je kind Asperger heeft? Alle onderwerpen zijn welkom.
  • Pagina:
  • 1
  • 2
  • 3

Onderwerp: waarheen?

waarheen? 3 weken 2 dagen geleden #267017

  • Ed1964
  • Ed1964's Profielfoto Onderwerp Author
  • Offline
  • Senior Boarder
  • Senior Boarder
  • Berichten: 41
  • Ontvangen bedankjes 7
Mijn naam is Ed en ben inmiddels 55 jaar.
Naar aanleiding van serieuze relatieproblemen plus het feit dat onze beide (inmiddels volwassen) kinderen onlangs de diagnose "autisme" hebben gekregen heb ik mezelf ook laten testen.
Uitslag van de test: geen autisme, in ieder geval lang niet genoeg om ook maar iets van hulp te kunnen bieden. Resultaat: "zie maar wat je met je problemen doet, wij kunnen je niet helpen".
Geruime tijd later weer aangeklopt voor een her-keuring. Dat weigerde men te doen omdat het eerste onderzoek niks uitwees. Toen aangeklopt bij een andere instantie. Al in de voorgesprekken gestrand. Geen hulp, we kunnen gewoon met je praten, problemen die je ervaart zijn eigenlijk 'alleen maar' in je gezins-situatie, dus geen reden/mogelijkheden om te helpen. Toen nòg eens binnengestapt bij een 3e instantie, maar ook daar dezelfde uitkomst. Die hebben zelfs een reactie gestuurd aan mijn huisarts met de tip om mij maar niet meer ergens heen door te verwijzen voor hulp omdat ik al meerdere keren op zoek ben gegaan en telkens dezelfde reactie kreeg. "Geen of niet genoeg aanwijzingen dat ik autisme zou hebben, probeer maar in relatietherapie te gaan".
Het klopt, er zijn serieuze relatieproblemen, maar dat komt wel doordat ik niet 'normaal' functioneer. Waarom word ik niet geholpen terwijl ik een serieuze hulpvraag heb en waar zou ik kunnen aankloppen voor serieuze hulp? Ik ben binnengestapt bij het AIC in Breda en daar menen ze dat ik gewoon hulp zou moeten kunnen krijgen omdat mijn problemen serieus genoeg zijn. Ook eens gebeld met Stichting Korrelatie en ook daar dezelfde reactie. Je hebt een serieuze hulpvraag en daar moet hulp voor te krijgen zijn! Oké, fijne reacties, maar dan?

Gelieve Inloggen of Maak een account aan om te deelnemen aan het gesprek.

waarheen? 3 weken 2 dagen geleden #267024

  • Sisyphus
  • Sisyphus's Profielfoto
  • Offline
  • Platinum Boarder
  • Platinum Boarder
  • Vivez votre propre vie!
  • Berichten: 490
  • Ontvangen bedankjes 127

Ed1964 schreef : Mijn naam is Ed en ben inmiddels 55 jaar.
Naar aanleiding van serieuze relatieproblemen plus het feit dat onze beide (inmiddels volwassen) kinderen onlangs de diagnose "autisme" hebben gekregen heb ik mezelf ook laten testen.
Uitslag van de test: geen autisme, in ieder geval lang niet genoeg om ook maar iets van hulp te kunnen bieden.


Jouw kinderen hebben autisme en jij niet. Heeft jouw vriendin/ vrouw wel de diagnose? Zoniet, dan lijkt het me dat je goed nagaat hoe het komt dat je kinderen zijn gediagnosticeerd.

Verder is het verstandig om te blijven zoeken en informatie in te winnen over een bepaalde trainingen, voor mensen met of mensen zonder ass. Bijvoorbeeld een sociale vaardigheden training en kijken of het bij jou helpt.

Sowieso wens ik je sterkte toe in je zoektocht.
voor een niet-autist kom ik er niet uit
Bedankt door: Ed1964

Gelieve Inloggen of Maak een account aan om te deelnemen aan het gesprek.

Laast bewerkt: door Sisyphus.

waarheen? 3 weken 2 dagen geleden #267027

  • MarcDC
  • MarcDC's Profielfoto
  • Offline
  • Platinum Boarder
  • Platinum Boarder
  • Berichten: 2753
  • Ontvangen bedankjes 872
Beste Ed,
De hulpverlening zou hier wel eens gelijk kunnen hebben.
Mijn vader heeft zelfmoord gepleegd. De echtgenoot en de zoon van de zus van mijn moeder ook. Mijn vader had duidelijk psychische problemen, manisch depressief, mogelijk ook autisme...
Ik heb wel een theorie dat vrouwen met autisme heel koud kunnen worden. Op twee stuks kun je natuurlijk geen degelijke statistiek trekken, maar wat je leest aan beklag van NT-vrouwen over hun autistische man (de hel?)… Ik denk ook niet dat je kinderen met hun autisme je heel hard gaan missen, als je nu ook al voelt dat ze je niet zo graag om zich heen hebben. Dat zwart/wit denken...
Je bent 55 en je kinderen zijn volwassen, kijk eens goed om je heen, je hebt de race van het leven al gewonnen en mag nu gerust eens naar je eigen belangen kijken...
Een scheve schaats rijden is niet strafbaar. Je bent geen misdadiger.
honi soit qui mal y pense
Bedankt door: Ed1964

Gelieve Inloggen of Maak een account aan om te deelnemen aan het gesprek.

waarheen? 3 weken 2 dagen geleden #267030

  • Ed1964
  • Ed1964's Profielfoto Onderwerp Author
  • Offline
  • Senior Boarder
  • Senior Boarder
  • Berichten: 41
  • Ontvangen bedankjes 7
Hoi Sisyphus,
Onze beide kinderen hebben inderdaad de diagnose 'autisme' gekregen. Ik loop zelf ook tegen dingen aan die ook heel herkenbaar zijn bij autisme. Omdat er vaak gezegd wordt dat het erfelijk kan zijn zoek ik het hoofdzakelijk bij mezelf. Dat was de meest logische verklaring. Gevoelsmatig is dat 100% juist. Uitsluiten dat mijn vrouw het ook zou kunnen hebben kan ik natuurlijk niet. Ik ben geen psycholoog. Gevoelsmatig heeft zij het niet, zij denkt daar ook zo over. Wel vreemd overigens dat ze een onderzoek daarnaar weigert met als reden dat ze het niet heeft en geen energie heeft om dat traject ook nog eens te gaan volgen. Na maanden proberen heb ik haar toch zover gekregen bij de huisarts langs te gaan. Ik ben meegeweest. De huisarts leek het ook een goed idee dat zij zich liet testen. Ze is ook daadwerkelijk bij een psycholoog geweest, maar onderzoek doen ze niet. De reden daarvoor weet ik niet, dat is me niet verteld... Dat zet me wel aan het denken, maar ik kan niet uitsluiten dat het zowiezo bij mij wèl aanwezig is.
Ik doe mijn best wel te blijven zoeken, maar ik merk ook aan mezelf dat ik niet echt sta te springen om hulp. Waar dat gevoel vandaan komt weet ik niet goed. Het is gewoon nodig en zou alleen maar goed doen. Misschien komt dat voort uit de zwaarte van de druk ten gevolge van de spanningen uit onze relatie...
Een sociale vaardigheidstraining heb ik nooit gevolgd. Ik voel daar ook niet echt de noodzaak toe. Ik ben behulpzaam voor mijn medemensen, ben toch ook wel erg 'op mezelf' en ga graag situaties met veel mensen uit de weg. Ook als er een kans bestaat dat er 'gezellig' gepraat en gekletst kan gaan worden ontloop ik graag, maar voel me daar niet echt bezwaard onder of zo. Ik heb er voor mezelf in de loop der jaren mee leren leven en heb het voor mezelf geaccepteerd denk ik. Ik had wel graag die gezellige man geweest denk ik, maar dat is niet voor me weggelegd.

Gelieve Inloggen of Maak een account aan om te deelnemen aan het gesprek.

waarheen? 3 weken 2 dagen geleden #267032

  • Ed1964
  • Ed1964's Profielfoto Onderwerp Author
  • Offline
  • Senior Boarder
  • Senior Boarder
  • Berichten: 41
  • Ontvangen bedankjes 7
Beste MarcDC,
Dank voor je reactie, wat een heftig verhaal voor je. Wat moet dat lastig zijn om mee te dragen!. Je spreekt het vermoeden uit dat de hulpverlening gelijk heeft. Ik proef dan dat je doelt op hun mening dat ik geen autisme zou hebben. Ik spreek dat niet tegen, ik ben geen specialist, maar voor mij kan dat bijna niet kloppen. Hoe dan ook, ik hoef niet zo nodig een stempeltje 'autist', maar wil wel graag hulp bij de dingen waar ik moeite mee heb en mee worstel. Er zijn zoveel dingen gaande die ook spelen bij een autist dat ik haast we mòet denken dat het aanwezig is. Weet niet of dat heel erg logisch klinkt hoor... Hoe dan ook, ik heb wel een serieuze hulpvraag.

Mijn dochter geeft keihard aan dat er in haar leven geen ruimte is voor mij. Ze heeft genoeg moeite om zichzelf staande te houden en voor nu ben ik 'teveel'. Pijnlijk, maar ik vind het wel heel goed dat ze zo haar grenzen aangeeft. Mijn zoon zit ontzettend in de put en functioneert nauwelijks. Hij wil heel graag dat de situatie zich hersteld en dat we weer een gezin zijn. Maar iets vertellen over zichzelf, wat er in zijn leven speelt doet hij niet bij mij. Eerst moet alles maar eens hersteld zijn. Ook iets wat ik niet goed kan bevatten. Delen wat er bij elkaar gebeurd draagt tot bij tot een hechtere sfeer?
Ergens voel ik ook dat ik best mijn eigen belangen wat hoger mag plaatsen, maar dat dat dan gaat ten koste van vrouw en kinderen vind ik heel zwaar. Deze situatie moet wel snel wijzigen, dat ben ik met je eens. Tof dat je zegt dat een scheve schaats rijden niet strafbaar is en ik geen misdadiger ben. Toen voelde ik me even gelukkig, ik deed er toe en er was iemand die me ècht leek te begrijpen en me aanvoelde. Me waardeerde om mezelf. Ik mocht, nee ik moest toen voor mezelf kiezen en ja, ik besef ook dat 'buiten de pot piesen' nooit goed te praten valt. Gek genoeg heb ik nog steeds de instelling dat vreemdgaan not-done is. Als het niet goed gaat in je relatie, stop je de relatie en ga je daarna pas op zoek naar een ander als die wens er is. Maar ja...ik kan dat dus eigenlijk niet meer zeggen...
Nogmaals, dankjewel voor je eerlijke open reacties. Heel tof! Veel sterkte voor jezelf in alles wat je meemaakt

Gelieve Inloggen of Maak een account aan om te deelnemen aan het gesprek.

waarheen? 3 weken 2 dagen geleden #267036

  • MarcDC
  • MarcDC's Profielfoto
  • Offline
  • Platinum Boarder
  • Platinum Boarder
  • Berichten: 2753
  • Ontvangen bedankjes 872
Beste Ed,
Asperger is niet een zwaardere vorm van introvert zijn.
Je voelde je merkelijk beter in een relatie waar je wel het gevoel had om er toe te doen, klinkt ook niet autistisch... Je houdt vast aan ridderlijke idealen, je wilt een goede vader zijn voor je kinderen …
Hoe komt het eigenlijk dat je vrouw geen andere contacten heeft? Dat jij haar enige steun en toeverlaat bent? NT'ers hebben meestal wel vrienden en houden contact met hun familie...
En hoe zit het verder met jullie families?

Bij mij met mijn familie is dat flagrant... een zus van de moeder van mijn moeder had ongeveer hetzelfde ziektebeeld als mij beide zussen, niet in staat om voor zichzelf te zorgen, om alleen te wonen, om een job te houden... maar ook niet in een stabiele relatie, borderline...
De moeder van mijn moeder had ook een typisch beeld van iemand met ADHD... en mijn moeder? zij was op haar 18de overwerkt.
Mijn groot geluk was het feit dat ik met mijn moeder in een stabiele thuissituatie was... dat en de uitvinding van de homecomputers... mijn beste steun en toeverlaat... en onze encyclopedie thuis...

Iets wat ik geleerd heb bij het Rode Kruis: zorg eerst voor je eigen veiligheid, je kunt onmogelijk iemand helpen als je zelf eerst niet goed in evenwicht staat... dan heb je vaak al snel twee slachtoffers...

Er ontbreekt nog een pak informatie, maar mijn gevoel zegt mij dat jij iets wilt geloven dat beter past in het plaatje, zodat je vol goede moed terug naar die kille vrouw en dochter terug kan, hoop doet leven? Maar dat is niet de realiteit...
Greta Thunberg heeft haar moeder ook zover gekregen dat ze haar job heeft opgegeven voor het klimaat. Ze vroegen haar daarnaar, en zij had daar naar mijn gevoel geen greintje medevoelen met de situatie van haar moeder... alles moet wijken... herkenbaar? Kijk maar naar de eerste minuten van dit interview, die spontane 'I don't care...' op de vraag of ze het niet erg vindt dat de carrière van haar moeder gestopt is... ongeacht waarom...
honi soit qui mal y pense

Gelieve Inloggen of Maak een account aan om te deelnemen aan het gesprek.

Laast bewerkt: door MarcDC.

waarheen? 3 weken 2 dagen geleden #267041

  • Reveur
  • Reveur's Profielfoto
  • Offline
  • Platinum Boarder
  • Platinum Boarder
  • Berichten: 1076
  • Ontvangen bedankjes 505

Een deel is verborgen voor gasten. Log-in of registreer om het te kunnen bekijken.
AQ 41 Aspie quiz 147/200 Diagnose 5 april 2018
Bedankt door: signe, mishi, Ed1964

Gelieve Inloggen of Maak een account aan om te deelnemen aan het gesprek.

waarheen? 3 weken 1 dag geleden #267053

  • ennoborg
  • ennoborg's Profielfoto
  • Offline
  • Gold Boarder
  • Gold Boarder
  • Berichten: 214
  • Ontvangen bedankjes 522
Beste Ed,

Nog even doorvragend: Woon je in Nederland? Als ik op je taalgebruik afga, denk ik van wel. Ik vraag dat i.v.m. je verzekeringssituatie.

Je schrijft dat je al bij 3 psychologen bent geweest, en dat die je huisarts hebben verteld dat die je niet meer moet doorverwijzen. Hoe zit dat? Zijn dat 3 psychs in 1 praktijk of zoiets? En wat voor tests hebben die dan gedaan? En waarom ben je volgens hun dan geen autist, en volgens het AIC juist wel?

Ik ben een wetenschapper, en ik kijk naar autisme zoals de wetenschap dat hoort te doen, dus als een verzameling aangeboren eigenschappen waar je in meer of mindere mate last van hebt. Als je op een aantal van de symptomen een voldoende hoge waarde (last) scoort, krijg je een diploma, en dan ben je officieel autist.

Laat je niet afleiden door de woordspelingen in de laatste zin. Het is hoe men daadwerkelijk een diagnose hoort te stellen, kijken of er in voldoende mate aan een aantal nader omschreven symptomen wordt voldaan. Dat kan door je te observeren, te testen, en door gerichte vragen te stellen aan jou zelf, en aan je omgeving.

Ik heb zelf alleen de AQ-test gedaan, en heb me daarna naar een psychiater door laten verwijzen, die de diagnose bevestigd heeft.

Enno
Bedankt door: Ed1964

Gelieve Inloggen of Maak een account aan om te deelnemen aan het gesprek.

Laast bewerkt: door ennoborg.

waarheen? 3 weken 1 dag geleden #267059

  • Ed1964
  • Ed1964's Profielfoto Onderwerp Author
  • Offline
  • Senior Boarder
  • Senior Boarder
  • Berichten: 41
  • Ontvangen bedankjes 7
Beste Enno, ik woon in Nederland ja, in Brabant, maar kom oorspronkelijk uit Zuid-Holland. Ik ben inderdaad bij meerdere psychologen geweest.
De eerste keer in Roosendaal bij 4MB. Daar heb ik ontzettend veel vragenlijsten in moeten vullen als voorbereiding op uitgebreidere testen. Daar kwam niet genoeg uit naar voren om noodzaak te zien om verder te testen. Aangeraden werd om systeemtherapie met het gezin te gaan volgen omdat de meeste problemen die ik ervaar in mijn thuis-situatie naar voren komen. 'Buiten' is het voor mij makkelijker om dingen te ontlopen of uit de weg te gaan denk ik. Ik heb ondertussen wel aardig geleerd om te functioneren 'buiten'.
Daarna heb ik kort gelopen bij een psycholoog in Oudenbosch, een heel kundig iemand, maar ik begreep zijn verhalen niet goed en heb toen zelf gevraagd aan onze POH-arts op de huisartsenpraktijk om me te plaatsen bij een psycholoog die meer thuis is op het autisme-vlak omdat ik voor mijn gevoel beter begrepen werd. Ik ben toen doorverwezen naar Impegno in Breda. Daar vonden ze tijdens de diverse intake-gesprekken wel problemen, maar niet genoeg om duidelijk te zijn of die problemen nu veroorzaakt worden door autisme os een gevolg zijn van de spanningen in onze relatie. Eerst werken aan je relatie was het advies. Daarna heb ik nog aangeklopt bij MentaalBeter in Roosendaal, ook daar min of meer dezelfde reactie. Ik kan me ergens wel vinden in de reactie dat er niet genoeg draagvlak is om verder te testen op autisme of zo. Het maakt me ook niet uit of ik dat stempeltje krijg of niet. Gevoelsmatig zijn er een aantal zaken bij mij daaraan gerelateerd en wil ik 'alleen maar' hulp om beter te kunnen functioneren. Het lijkt mij allemaal niet zo'n moeilijke vraag maar op de een of andere manier kom ik niet echt verder. Ik probeer binnenkort toch maar weer eens terug te gaan naar onze POH arts, maar of dat nut gaat hebben....

Gelieve Inloggen of Maak een account aan om te deelnemen aan het gesprek.

waarheen? 3 weken 1 dag geleden #267062

  • Ed1964
  • Ed1964's Profielfoto Onderwerp Author
  • Offline
  • Senior Boarder
  • Senior Boarder
  • Berichten: 41
  • Ontvangen bedankjes 7
Hoi Reveur,
Nare vragen 'bestaan niet' hoor. Ja, ik geef nog veel om mijn vrouw. "Houden van" is wel een eind bekoeld als ik eerlijk ben. Maar ik ben realistisch genoeg om te beseffen dat dat waarschijnlijk een oorzaak is van alle negatieve reacties die ik van haar krijg. Ze uit zich op het moment te heftig vanwege frustratie, ze is niet zoals ze 'normaal' is.
Eerst voor mezelf zorgen voordat je voor een ander zorgen kunt is ook iets waar ik me goed in vinden kan. Ik probeer dat ook te doen, maar het wordt me beslist niet in dank afgenomen. Ik laat mijn gezin stikken en ben egoïstisch zijn de reacties. Dat vind ik heel zwaar om aan te horen en passen voor mijn gevoel niet bij hoe ik me voel en opstel. Het liefst zou ik niet gaan scheiden, maar zo verder kan en wil ik ook niet. Wat me het meest pijn doet is de reactie dat alle ellende door mij komt, dat ik eerst maar aan mezelf moet gaan werken en de problemen moet oplossen en dat men dan wel aansluit. Ik wil een hoop, maar op die manier hoeft het voor mij niet. Ook al zouden alle problemen door mij komen, dan nog lijkt het me dat we met ons gezin samen ook dingen moeten doen om dit te overwinnen. Alles terugschuiven voelt heel scheef. Natuurlijk is het nodig dat ik aan de slag blijf met mezelf, maar het lukt gewoon niet als er geen stimulans tegenover staat. Als ik aan de slag ben met mezelf en te horen krijg dat ik niet hard genoeg werk of dat ik te weinig terrein win dan wordt ik teruggeschopt en haak ik af. Misschien sta ik niet sterk genoeg in mijn schoenen, maar het lukt gewoon niet zo. Dan lijkt een scheiding een veel betere optie. Nou ja, voor mij dan. Hangt bij mij ook een beetje het risico boven het hoofd dat mijn vrouw zichzelf iets aan zou doen....
Ik vind het van jou/jullie wel heel erg mooi om te horen dat jullie allebei jullie best doen en in ieder geval winst boeken. Of het helemaal gaat worden wat jij/jullie willen is natuurlijk niet te voorspellen. Het is het in ieder geval waard om het te proberen. Zolang jullie er samen aan werken komen jullie het verst. Heel veel sterkte in ieder geval!
Bedankt door: Reveur

Gelieve Inloggen of Maak een account aan om te deelnemen aan het gesprek.

  • Pagina:
  • 1
  • 2
  • 3
Tijd voor maken pagina: 0.326 seconden
Gemaakt door Kunena