Welkom, Gasten
Gebruikersnaam: Wachtwoord: Onthoud mij
Welkom op het Asperger-forum!

Introduceer jezelf: vertel ons iets over jezelf, hoe je hier terechtgekomen bent en wat je met Asperger hebt.

We heten alle nieuwe leden van harte welkom en hopen dat je hier nog vaak op bezoek komt.

Onderwerp: Hoi allemaal

Hoi allemaal 3 weken 3 dagen geleden #266966

  • Ed1964
  • Ed1964's Profielfoto Onderwerp Author
  • Offline
  • Senior Boarder
  • Senior Boarder
  • Berichten: 41
  • Ontvangen bedankjes 7
Hallo allemaal,
Mijn naam is Ed en ik ben 55 jaar oud en heb een sterk vermoeden van Asperger bij mijzelf. Op aanraden van mijn vrouw ben ik op zoek gegaan naar een forum met 'gelijken' om meer inzichten te krijgen in mezelf en om me meer in te kunnen leven vooral in de situatie thuis. Ik ben nu 28 jaar getrouwd. Samen met mijn vrouw hebben we 2 inmiddels volwassen kinderen die beiden nog thuis wonen. Een dochter van 21 en een zoon van 26. Al heel veel jaren zijn er helaas relatieproblemen die er 5 jaar geleden helaas toe geleid hebben dat ik een ander heb gehad. Toen hebben we helaas moeten besluiten te gaan scheiden. Een superheftige tijd, met name voor mijn vrouw en kinderen. Een zeer zwaar overspannen vrouw, die tijdelijk suïcidale neigingen krijg, een paar maanden opgenomen is geweest, kinderen die het thuis draaiende moesten houden met een pony en 10 honden en ik die alleen maar de boosdoener was en niet welkom was thuis. Erg logisch voor iedereen, maar slecht te bevatten voor mij. Ik gaf toch nog steeds veel om hun en wilde hun ook blijven helpen en steunen? In de basis ben ik een zeer behulpzaam mens en in mijn omgeving vind iedereen mij aardig. Thuis niet. Ik snapte er nauwelijks iets van. Toch hebben we na een jaar in een scheidingstraject met advocaten te hebben gezeten elkaar weer weten te vinden en zijn we weer samen verder gegaan. Uiteindelijk ook de scheiding compleet afgeblazen. Het ging een periode goed, maar ik zakte weer af. Ik zat weer in mijn 'treintje' en deed dingen ongemerkt weer volgens een vast patroon zoals vroeger. Helaas zitten we nu dus weer in min of meer dezelfde situatie. Ik ben alweer een tijd uit huis, woon tijdelijk bij mijn ouders en dreigt er weer een scheiding.
In de tussentijd zijn er wel heel veel dingen duidelijker geworden. Zowel onze dochter als onze zoon kregen de diagnose 'autisme'. Aangezien ik mezelf best wel kon verplaatsen in hun en ook veel tegen dezelfde dingen aanliep rees bij mij ook het vermoeden van autisme. Ik heb een test ondergaan, maar die wees schijnbaar niks uit. Toch bleef het sterke vermoeden dat er dingen bij mij 'niet kloppen' en spanningen veroorzaken in mijn relatie hetgeen mijn vrouw ook beaamt. Zij 'weet/voelt aan' dat ik Asperger heb. De afgelopen tijd ben ik bij nòg 2 psychologen aangeklopt en steeds kreeg ik de reactie dat ze niks konden ontdekken. Ik bleef een hulpvraag houden voor mezelf. Ik zit in de knoop omdat ikzelf niet weet wat te doen. Mijn vrouw schreeuwt ook steeds meer om hulp van mij, maar door haar boosheid blokkeer ik en doe ik 'dus' niks. Schijnbaar voel ik niet aan wat er van me verwacht wordt en reageer ik niet goed op hetgeen gevraagd wordt, terwijl ik wel denk dat ik begrijp wat er gevraagd wordt. Ook vang ik signalen niet op en lees ik niet 'tussen de regels'.
Ondertussen lopen we bij een mediator die nog aan het proberen is of er ergens nog mogelijkheden zijn om de ellende te overwinnen zodat we samen verder kunnen, maar zonder externe hulp is dat zeer moeilijk. Bij mijn vrouw vreet het enorm veel energie dat ik dingen niet goed begrijp en ze alles wat ze zegt af moet wegen of ze het wel zo zegt dat ik het ook als zodanig begrijp. Heel logisch, maar ik vrees dat ik daar niet veel aan kan doen denk ik... Ikzelf voel me heel erg 'weggeschopt' en heb de indruk dat ze me 'niet moeten' omdat er zo gemopperd wordt op me. Als ik al in beweging kan komen en iets voor hun wil doen dan is er ook een berg negativiteit en zijn er meldingen dat ik dingen 'eerder' had moeten doen of vroeger dingen anders had moeten doen. Dat resulteert dus weer in niet handelen. Ik kan er niks mee en mijn vrouw is vaak te moe gestreden om zich rustig te houden..... Ik loop vooral met de botsende mening dat ik voor mezelf eigenlijk aan de ene kant geen hulp wil omdat ik 'buitenshuis' prima genoeg functioneer en nauwelijks tegen problemen aanloop. Aan de andere kant wil ik natuurlijk ook mijn gezin niet kwijt en wèl een hulptraject in. Dat betekend echter ook dat ik aan moet blijven horen dat er dingen niet goed gaan en daar kan ik niet goed meer mee omgaan. Ik heb teveel bagger over me heen gehad. Ik begrijp nu wel beter dat dat het gevolg is geweest van mijn handelen/niet handelen maar ja.....
Sorry voor het wellicht wat onsamenhangende verhaal, een forum is nieuw voor me en voel me wat ongemakkelijk...
Bedankt door: Bernhard 1963, MarcDC, Reveur

Gelieve Inloggen of Maak een account aan om te deelnemen aan het gesprek.

Hoi allemaal 3 weken 2 dagen geleden #266970

  • arjen37
  • arjen37's Profielfoto
  • Offline
  • Platinum Boarder
  • Platinum Boarder
  • Pretending to be a functioning human is exhausting
  • Berichten: 1138
  • Ontvangen bedankjes 821

Een deel is verborgen voor gasten. Log-in of registreer om het te kunnen bekijken.
Bedankt door: Bernhard 1963, ennoborg, Reveur, Maverick, Ed1964

Gelieve Inloggen of Maak een account aan om te deelnemen aan het gesprek.

Laast bewerkt: door arjen37.

Hoi allemaal 3 weken 2 dagen geleden #266974

  • Ed1964
  • Ed1964's Profielfoto Onderwerp Author
  • Offline
  • Senior Boarder
  • Senior Boarder
  • Berichten: 41
  • Ontvangen bedankjes 7
Hoi Arjen37!
Dank voor je reactie! Zoals jet het omschrijft voelt het wel dat het klopt ja. Ik denk ook dat ik in de loop der jaren ongemerkt manieren heb gevonden om te gaan met situaties. Die manieren voelen voor mij als heel normaal en zorgen ervoor dat ik gewoon functioneer. Dingen/situaties waar ik moeite mee heb kan ik in de buitenwereld eigenlijk best goed ontlopen, hetgeen ik waarschijnlijk ook doe ook al ben ik me daar niet heel erg bewust van. Thuis is dat een stuk lastiger. Daar ging het altijd eigenlijk goed. Oké, er waren spanningen, maar dat heb ik afgedaan met 'die zijn er in elk gezin'. Daar was voor mij altijd de kous mee af. "Het is besproken, ik heb me geuit, dus is het probleem er niet en gaan we gewoon verder. " Wist ik veel, zo ging het altijd en voor mij was dat de normaalste zaak van de wereld, "Een ander is dus raar, maar ik niet".
Wat je noemt over rennen en vliegen om het voor een ander goed te doen herken ik ook heel erg. Iemand hoeft maar te vragen of ik iets kan doen en ik sta er al. Dat is makkelijk, het is een 'doe-ding'. Op het emotionele vlak faal ik blijkbaar aan een hoop kanten, maar dit voelt fijn. Iedereen blij dat ik geholpen heb, ik blij om dat ik heb kunnen helpen en dat mensen blij zijn daarmee. Voor mij was dat heel gewoon 'mijn leven'. Ik heb vast signalen zat gekregen van mijn vrouw dat dit voor haar niet was wat zij nodig had en heb het niet gezien, niet willen zien of weggewuifd gok ik. Het laatste dat ik wil is dat ze ongelukkig is, maar ik blijf doen wat ik doe. Ik probeer wel te beteren, maar het blijft lastig en lijkt heel erg afhankelijk te zijn van hoe daarop gereageerd wordt. Een nèt even te negatieve reactie kan leiden dat mijn acties ineens stoppen.
Ik ga me eens verdiepen in je boekenlijst alhoewel ik op het moment moeite heb met focussen vanwege alle emoties thuis. Maar niks doen is ook geen optie.
Misschien moet ik inderdaad zelf op zoek naar een passende psycholoog. Op internet zijn er inderdaad te vinden die zouden kunnen helpen, maar degene die in de buurt zitten blijken me dus na enige tijd tòch niet te kunnen helpen. Mijn vrouw vermoed wel eens dat ik het probleem niet goed voorleg. Ik voel wel dat dat zou kunnen, maar weet niet hoe ik me daartegen moet wapenen. Ik leg toch het probleem voor zoals ik dat voel of hoe ik het ervaar en minder over hoe het overkomt denk ik..... Ik probeer zo open mogelijk te zijn daarin. Bij mijn laatste poging heb ik het voor elkaar gekregen dat mijn vrouw ook meeging zodat zij ook haar kant kon vertellen. Ook toen kreeg ik de uitslag dat we het beste samen in relatietherapie konden gaan. Wel met de kanttekening dat men niet goed kon onderscheiden welke problemen er bij 'autisme' zouden horen en welke het gevolg zouden zijn van 'relatieproblemen'. Dus eerst de relatieproblemen oplossen zodat ze daarna aan de slag konden met de overgebleven problematiek... Dat klonk logisch, maar ook daar kon ik niks mee. IK had toch de hulpvraag?
Misschien/waarschijnlijk heb je gelijk als je zegt dat de rek er uit is. Ook al vind 'men' dat ik te weinig doe (wat voor mij niet zo voelt), ik blijf zoeken en kijken wat er nog mogelijk is.
Dank je voor je reactie!

Gelieve Inloggen of Maak een account aan om te deelnemen aan het gesprek.

Hoi allemaal 3 weken 2 dagen geleden #266976

  • MarcDC
  • MarcDC's Profielfoto
  • Offline
  • Platinum Boarder
  • Platinum Boarder
  • Berichten: 2754
  • Ontvangen bedankjes 872
Dag Ed,
Ik heb het gevoel dat er in je gezinssituatie een aantal zaken zijn geslopen waar jij eigenlijk liever minder van zou hebben. Een pony en tien honden lijkt mij teveel... Als jij daar dan ook nog het meeste werk voor doet … ?
Ik ben vorig jaar begonnen met de tuin wat te verfraaien. Toen mijn vrouw een detail even anders wou, was voor mij de lol eraf. ... ik zou het wel kunnen hebben als zij er zelf ook al eens iets aan deed, maar gewoon zeggen: zo wil ik het niet, ik wil het anders, vind ik niet kunnen.
Ik ga me van de winter een kamer maken op de zolder. Papa gaat 'op kot'...

Toen mijn diagnose gesteld werd ging ik met mijn vrouw iets drinken, en toen werd ze kwaad omdat ik er blijkbaar van uit ging dat zij zich wat meer ging aanpassen aan mijn noden... Ik weet niet of ze nog kwaad is, maar ze heeft zich al heel wat aangepast, en vaak is het resultaat een win-win situatie. We zijn onlangs een weekendje naar Amsterdam geweest, maar ik ben niet meegeweest op reis met de kinderen, ik beleef daar geen plezier aan. Dingen worden gepland liefst drie weekends van tevoren, ik weiger nu soms om 'nog rap' iets te doen... ik haal nu mijn schouders op... ja, ik kan niet zo maar even de avond voordien nog verlof vragen op mijn werk, neen, zo flexibel ben ik niet, ja, inderdaad, kwestie van kwaadwilligheid van mijn kant (cynisch)… laat mij niet in de weg staan van je geluk, durf ik ook wel eens zeggen als de ruzie te emotioneel wordt...

Wat mijn vrouw en ik wel hebben, is goed gevoel voor humor... ik kan haar aan het lachen brengen...
honi soit qui mal y pense
Bedankt door: ennoborg, Ed1964

Gelieve Inloggen of Maak een account aan om te deelnemen aan het gesprek.

Laast bewerkt: door MarcDC.

Hoi allemaal 3 weken 2 dagen geleden #266991

  • arjen37
  • arjen37's Profielfoto
  • Offline
  • Platinum Boarder
  • Platinum Boarder
  • Pretending to be a functioning human is exhausting
  • Berichten: 1138
  • Ontvangen bedankjes 821

Een deel is verborgen voor gasten. Log-in of registreer om het te kunnen bekijken.
Bedankt door: Ed1964

Gelieve Inloggen of Maak een account aan om te deelnemen aan het gesprek.

Hoi allemaal 3 weken 2 dagen geleden #267011

  • Ed1964
  • Ed1964's Profielfoto Onderwerp Author
  • Offline
  • Senior Boarder
  • Senior Boarder
  • Berichten: 41
  • Ontvangen bedankjes 7
Hoi MarcDC,
dankjewel voor je heldere reactie!
Een pony en 10 honden is veel ja, dat klopt. Eigenlijk is het de hobby van mijn vrouw, maar ik geniet aar ook van mee. Zelf zou ik er niet aan beginnen ook al levert het ook veel op.Ook ik geniet van huisdieren om me heen. Het klopt dat het soms ook een belemmering is. Even ertussenuit of een korte vakantie gaan uiteraard niet 'zomaar'. Dat vind ik wel eens jammer, maar verder handel ik dat prima. Ik help me waar ik kan, maar het blijft voor mij wel bij hulp. Ik ga hierin niet de kar trekken, dat ik gewoon stomweg teveel. Helpen kan ik wel en doe ik ook graag. Zolang een ander maar blij is.... Ik schijn teveel te hebben geholpen waardoor er een situatie is ontstaan dat er een gevoel is dat ik het leven van mijn vrouw heb overgenomen. Iets wat ik glad niet begrijp. Als ze me goed uitlegt dat het teveel is wat ik doe denk ik dat ik best gas terug kan nemen.
Jouw verhaal met het verfraaien van de tuin klinkt ook heel herkenbaar. Je wilt goed doen en helpen en zodra er ook maar iets van een geluid volgt dat een negatieve inslag kan hebben voelt dat als een aanval. "Ik doe ook nooit iets goed", terwijl de ander alleen maar een mening uit. Omgekeerd doe je dat waarschijnlijk ook en dat verwacht je ook dat je partner daarnaar luistert. Er is geen opzet in het spel, maar gesproken zaken komen soms gewoon anders binnen. Ik snap dat je je ertegen afzet. Eigenlijk doe ik dat ook. Begrip voor de ander is er zeker ook, maar toch lukt het me niet om een volgende keer zo'n situatie te voorkomen. Ik ga me er ook niet elke keer voor verontschuldigen, ik kan het vaak niet helpen en probeer echt mijn best te doen om goed te doen.
Ik denk dat ik op zich wel flexibel ben, maar 'last-minute' wijzigingen trek ik ook niet. Als we met de kinderen naar de stad gaan om andere broeken of zo voor ze te kopen en er wordt me onderweg daarnaartoe verteld dat we dan ook gelijk wel even een aantal anderen dingen kunnen doen is de lol er voor mij ook af. Ik weet dat het tijd scheelt als we dat dan ook meepakken, maar daar gaat het voor mij echt niet om.
Wees blij dat jullie je gevoel voor humor samen hebben. Geniet van de fijne momenten. Soms is het inderdaad lastig om de ander helemaal te accepteren zoals hij/zij is. Vooral voor degene zonder autisme/asperger of wat dan ook blijft het helaas aanpassen denk ik en dat is hoe dan ook erg zwaar.
Sterkte met alles MarkDC!

Gelieve Inloggen of Maak een account aan om te deelnemen aan het gesprek.

Hoi allemaal 3 weken 2 dagen geleden #267012

  • Ed1964
  • Ed1964's Profielfoto Onderwerp Author
  • Offline
  • Senior Boarder
  • Senior Boarder
  • Berichten: 41
  • Ontvangen bedankjes 7
Hoi Arjen37,
Ik kan me wel voorstellen dat een houding van "het is besproken en dus is het klaar" problemen veroorzaakt. Dat doet het bij mij ook. Ik denk dat ik alles over dat onderwerp dan aangekaart heb en voor mij ìs het dan ook daadwerkelijk afgedaan. Voor mij ligt de bal dan bij de ander. Als diegene er dan nog verder over praten wil moet die er voor mij zelf mee komen. Vaak krijg ik dan te horen dat het ook wel eens fijn is als ik er dan zelf nog eens op terugkom. Ik weet alleen niet hoe ik dat voor elkaar moet krijgen. Het onderwerp is voor mij dan echt weg...
Moeilijk omgaan met heftige emoties hebben meer mensen, klopt. Ik ben daar vast niet bijzonder in. Maar ik ervaar het wel als een heel lastige handicap. Als een ander ontevreden is over iets wat ik doe of laat vind ik het prima om dat aan te horen. Ik handel het alleen niet als daar boosheid bij komt kijken. Maar een ander heeft die emotie wel.
Op het moment gaat er veel in mijn hoofd om, het gaat mij nu echt niet lukken om een boek te lezen. Korte stukken als hier op het forum vind ik al pittig. Komt wellicht doordat onze situatie zo ernstig is en ik ook slaap tekort kom. Mijn vrouw worstelt zo met alle ellende dat ze me regelmatig ook 's nachts wakker belt als het haar teveel wordt. Mijn telefoon uitzetten kan ik niet, ze heeft verder niemand... Hoe dan ook, ik laat je voorstel niet zomaar gaan. Ik ga wel je lijst doorlopen om te kijken of er iets bijzit voor me. Met elke keer een kort stukje lezen kom ik er waarschijnlijk ook.
De tijdsdruk baart me ook zorgen. Het is niet dat ik geen hulp meer aanvaarden wil, maar elk traject gaat waarschijnlijk aardig wat tijd in beslag nemen voordat er iets uit komt dat ons/mij echt kan helpen. Mijn vrouw zal dan toch dat geduld op moeten kunnen brengen om mij de kans te geven die hulp ook te gaan nemen....

Gelieve Inloggen of Maak een account aan om te deelnemen aan het gesprek.

Hoi allemaal 3 weken 2 dagen geleden #267022

  • MarcDC
  • MarcDC's Profielfoto
  • Offline
  • Platinum Boarder
  • Platinum Boarder
  • Berichten: 2754
  • Ontvangen bedankjes 872
Beste Ed, mogelijk zit het autisme eerder bij je vrouw dan bij jou. Feit dat je beide kinderen het hebben zou je haast wel denken dat er een erfelijke factor is. Verschil tussen jouw getuigenis en mijn ervaring, is dat ik buiten de deur ook heel herkenbaar ben als autist...
Hoe zit dat met jou? Heel kenmerkend, iets wat je bijna nooit ziet bij een autist, is het spontane vermogen om 'over niets' te praten... lekker weertje, en zo... ik heb vaak momenten dat ik echt niet weet hoe een gesprek op gang te houden... sociaal heel erg vreemdsoortig... als jij bij die vraag denkt: dat ligt mij wel, gewoon gezellig met iemand zitten en een praatje maken?
Autisten en Aspergers kunnen hun wereld nogal zwart/wit zien... als er iets breekt in het vertrouwen, dan komt dat niet meer goed... dan kun je nog alle moeite van de wereld doen om de dingen in een context te zetten... bedrogen is bedrogen... mogelijk is dat wat leeft bij je vrouw, je bent voor haar geen echtgenoot-materiaal meer, past niet meer in haar plaatje... ander en beter, zou ik dan aanraden.
honi soit qui mal y pense
Bedankt door: ennoborg, Ed1964

Gelieve Inloggen of Maak een account aan om te deelnemen aan het gesprek.

Laast bewerkt: door MarcDC.

Hoi allemaal 3 weken 2 dagen geleden #267026

  • Ed1964
  • Ed1964's Profielfoto Onderwerp Author
  • Offline
  • Senior Boarder
  • Senior Boarder
  • Berichten: 41
  • Ontvangen bedankjes 7
Beste MarcDC,
Of autisme bij mijn vrouw zit weet ik niet. Dat is nooit onderzocht, ze wil eigenlijk ook geen onderzoek, ze 'weet' al dat het niet bij haar ligt. Gevoelsmatig ligt het overigens bij mij. Ik 'voel' dat ook absoluut zo.
Het spontane vermogen om over 'niets' te praten denk ik in beperkte mate wel te hebben. Als ik op straat loop en een kennis, buurman/-vrouw of andere bekende tegenkom dan spreek ik ze wel aan, maar hou het ook bewust kort. Ik zou niet weten hoe ik een gesprek aan de gang moet houden. Op verjaardagen, in gezelschap of wat dan ook heb ik wel de mogelijkheid om te reageren op vragen en zelfs ook om 'losse opmerkingen' te geven op dingen die gezegd worden, maar dat is voor mij echt 'het matje'. Een gesprek gaande houden is echt niet te doen voor me. Als een gesprek te lang duurt voel ik me ook ongemakkelijk worden. "Het moet ergens over gaan en moet kort en bondig zijn" past me wel. Als er stiltes vallen in een conversatie waar ik bij zit voel ik dat als heel bezwarend, heel ongemakkelijk.
Op mijn werk heb ik een taak die ik alleen doe. Heel prettig. Contact met klanten heb ik en dat voelt prima. Gesprekken zijn zakelijk, vragen zijn gericht en werkgerelateerd. Antwoord volgt en het gesprek is klaar. Geen problemen. Ik speelde tot voor kort ook in clubverband competitie-tafeltennis. Een individuele sport past me goed. De momenten buiten de wedstrijden om, het sociaal omgaan met medespelers en tegenstanders ontloop ik zoveel mogelijk. Gezellig samen iets drinken tussen de wedstrijden door of na de laatste wedstrijd zijn voor mij de vervelendste momenten van de sport.
Mijn 'bedrog' is me destijds vergeven omdat ze besefte dat het niet alleen maar mijn fout was, maar ook het gevolg van fouten die ze zelf maakte in onze relatie. Nu het weer niet goed gaat heeft ze haar vergiffenis van toen ook weer ingetrokken. Ook iets wat ik niet goed begrijp.

Gelieve Inloggen of Maak een account aan om te deelnemen aan het gesprek.

Hoi allemaal 3 weken 2 dagen geleden #267039

  • mandersp
  • mandersp's Profielfoto
  • Offline
  • Platinum Boarder
  • Platinum Boarder
  • Berichten: 942
  • Ontvangen bedankjes 1044
Hallo Ed, welkom op dit forum....

Ik denk dat een stukje rust belangrijk is voor jou op dit moment.
En dat je je goed laat testen bij een autisme centrum...
In ieder geval veel sterkte....
Met vriendelijke groeten,

Mandersp
Bedankt door: Ed1964

Gelieve Inloggen of Maak een account aan om te deelnemen aan het gesprek.

Tijd voor maken pagina: 0.827 seconden
Gemaakt door Kunena