Welkom, Gasten
Gebruikersnaam: Wachtwoord: Onthoud mij
Asperger en werk / studie
  • Pagina:
  • 1

Onderwerp: Van ritalingebruiker tot leraar

Van ritalingebruiker tot leraar 2 weken 1 dag geleden #267353

  • Pindakaas
  • Pindakaas's Profielfoto Onderwerp Author
  • Offline
  • Fresh Boarder
  • Fresh Boarder
  • Berichten: 2
  • Ontvangen bedankjes 1
Hallo allemaal. Ik heb deze post maar even bewerkt want de boodschap kwam kwam niet echt over, had ik het idee.

Het voelt goed om bekend te maken dat ik leraar wil worden. Arjan Lubach heeft de doorslag gegeven met zijn uitzending over het lerarentekort. De gedachte speelde al langer bij mij, maar tot dan toe vond ik steeds mijn huidige opleiding belangrijker. Ik was al wel diep gaan nadenken sinds ik geen les meer mocht en wilde geven op de plek waar ik dat deed. Ergens is het niet gek dat ik leraar wil worden. Als autist weet ik als geen ander wat consequentie inhoudt. Ik ben heel erg selectief in wat ik wel en niet doe. Het gaat mij erom of het past in de onderliggende laag, in mijn stemming. Ik weet precies hoe ik de stemming van kinderen kan beïnvloeden, zodat ze gaan doen wat er moet gebeuren. Mijn manier van prikkelverwerking helpt me daarbij: ik vang alle signalen op, zonder ze te filteren. Daardoor krijg ik alle informatie binnen die ik nodig heb om een leuke leraar te kunnen zijn. Een normaal persoon is ongevoelig voor alle prikkels die niet bij brave Hendrikjes horen en wijst alles af wat niet aan dat signalement voldoet. Er zijn niet voor niks leuke en saaie leraren. Toch is het verwarrend. Ik kruip snel weg in mijn gedachtes, voor mijn hobby's gebruik ik veel technische snufjes, ik kom vaak onbedoeld helemaal verkeerd over bij anderen en soms gedraag ik me verschrikkelijk. Op het eerste gezicht zou ik voor mijn werk diep in een hoek technische klusjes moeten uitvoeren, vooral niet te veel met anderen moeten omgaan en voor de klas staan is al helemaal uit den boze. Dat heb ik gedaan, maar er klopte iets niet. Terwijl ik bezig was zat ik alleen maar te malen over hoe het leven zou moeten zijn. Waarom was ik niet bezig met mijn werk?

Afgelopen zomervakantie heb ik voor het laatst les gegeven aan kinderen. Ik heb aan mezelf bewezen dat ik kinderen onder controle kan houden, ze iets kan leren en ze een leuke tijd kan geven. Het was voor mij de leukste tijd sinds jaren; vergelijkbaar met de scoutingkampen van heel vroeger. Ik wilde dat die tijden nooit meer voorbij gingen. Gelukkig zitten ze diep opgeslagen in mijn hoofd en geniet ik er elke dag nog van.

Een eind vóór de zomervakantie zat ik aan mijn karakter te werken. Ik vond dat genieten en doen met elkaar gesynchroniseerd moesten worden. Ik ging geen stomme dingen meer doen om het later 'goed' te praten en de volgende keer weer dezelfde cyclus in te gaan. Andere mensen zou ik voortaan ook niet meer zo behandelen. Voordat ik daarmee aan de slag ging gaf ik ook al les, maar dan met de lesmethodes van de grote baas. Ik kon al mijn fouten op zijn verantwoordelijkheid afschuiven, maar ik vond het wel erg moeizaam gaan. Een autistische vriend van mij die daar toen ook lesgaf, werd weggestuurd en wilde er ook geen les meer geven. Dat was voor mij nog niet het geval, maar het zou me niet verbazen als het mij ook zou gebeuren. Voor die tijd was ik alleen assistent bij het lesgeven. Ik zag nog niet in hoe leuk lesgeven kon zijn, juist vanwege de lesmethode. Ik werd aangenomen als klusjesman. Klusjes bleef ik altijd doen, maar in dienst van de lessen die ik kon geven.

Voor die tijd was ik er heilig van overtuigd dat ik de techniek in moest gaan. Ik had te maken met obsessies, verloedering en asociaal gedrag. Wel had ik altijd één goede vriend, die later mijn collega instructeur werd. We hadden samen vrolijke tijden in de hel van de buitenwereld. Ik zou nog een lange weg te gaan hebben.

Ooit heb ik op een instelling gezeten voor jongeren met autisme: de steiger, voor degenen die het kennen. Daar kreeg ik ritalin, die ik vrijwel altijd per ongeluk of expres vergat. Ik had een erg laag zelfbeeld. Was ik echt zo anders? Moest ik daar echt maar mee dealen en de hulp van professionals accepteren? Ik zat liever de boel uit te proberen. Stapels brood eten (mijn record was 20 op een dag), de verwarming super hoog zetten, een sauna van de douche maken, super lang computeren, al mijn kamertaken zo lang mogelijk uitstellen en de regels qua bedtijden creatief overtreden, terwijl de leiding dacht dat het zo goed met me ging. Wie de regels stiekem wist te overtreden was een baas. Ik had bovendien schijt aan de steiger omdat ik er tegen mijn wil naartoe was gestuurd en al mijn persoonlijke dingen thuis een jaar moest missen. Ik kwam altijd overal moe en te laat aan, om vervolgens te horen dat ik weer zo autistisch was. Toen ik op de steiger zat zijn mijn ouders uit elkaar gegaan. Letterlijk: ik ben niet bij de verhuizing geweest. Dat is misschien wel het dieptepunt geweest van mijn behandeling aldaar.

Voordat ik op de steiger zat woonde ik thuis met mijn vader, moeder en zusje. Mijn vader was stilletjes, mijn moeder panisch en mijn zusje zat maar in het geruzie. Op school had ik heel weinig vrienden. Ik werd vaak buitengesloten of ik was vrijwillig alleen. Samen spelen met andere kinderen heb ik niet vaak gedaan. Als ik het al deed, was ik niet degene die de dienst uitmaakte. Ik vond het saai op school. Ik miste de levendigheid van de tijden voordat ik op het speciaal onderwijs zat, hoewel ik in die tijd pas echt een verschrikkelijk kind was. Ik deelde klappen uit en ik was kampioen in de leraar uitproberen. Ik had wel al een vriendinnetje. Er was ook al een klasgenoot die vond dat ik er gewoon bij hoorde, wát ik ook deed. Door hem heb ik een stuk of tien vrienden gehad die me allemaal stoer vonden. Af en toe keken ze hoever ze konden gaan met mij dingen laten doen, tot schijten op straat aan toe en daarna mijn blote billen aan mensen laten zien, maar over het algemeen ging het redelijk goed.

Ik heb een flinke geschiedenis achter de rug, zoals ieder ander. Het kan soms raar lopen. Alleen mijn moeder heeft mij als leraar een keer als onderwerp besproken. Van die gedachte werd ik al zó vrolijk. Ik hoor gewoon voor de klas te staan, een band op te bouwen met de kinderen voor me. Geen machine is zo ingewikkeld, levendig en persoonlijk als een kind. Ik hoop nog vele jaren les te geven. Volgend jaar ga ik met de pabo beginnen. Omdat het kan.

Als er één ding is waar ik dolgelukkig van ben geworden, is het stronteigenwijs zijn. Ik laat me niet onderwerpen aan de eisen van een ander. Ik ga geen sociaal gedrag kopieëren. Het maakt me soms gewoon niks uit hoe ik overkom. Ik ben mezelf, ik vecht mezelf vrij uit de kenmerken die anderen bij mij vinden horen. Ik ben niet anders, ik ben gewoon bijzonder. Ik doe er alles aan om mijn leefstijl te beschermen. Desnoods duik ik daarvoor onder in mijn hoofd of draai ik mensen figuurlijk de nek om. Mijn leven zal een avontuur zijn en géén saaie tijd die meer op die van een inwoner van een dictatuur lijkt dan op een volwaardig leven.

Als ik een tip mag geven: zie het verschil tussen mensen die je bijzonder vinden en echt empathisch zijn, en degenen die je maar vreemd, asociaal of autistisch vinden. Let vooral op de details. Iemand kan wel zeggen dat hij je een fijn persoon vindt, maar je kan eigenlijk altijd wel horen of dat ook echt gemeend en passend is. Overdrijven of niet overtuigd zijn klopt bijvoorbeeld niet. Doe daar dan ook wat mee.

Respect voor je als je tot hier gelezen hebt. Ik hoop dat de boodschap is overgekomen en wens je echt het allerbeste toe.

Gelieve Inloggen of Maak een account aan om te deelnemen aan het gesprek.

Laast bewerkt: door Pindakaas. Reden: Ik wil mijn verhaal beter laten overkomen en aantrekkelijker maken

Van ritalingebruiker tot leraar 2 weken 2 uren geleden #267414

  • MarcDC
  • MarcDC's Profielfoto
  • Offline
  • Platinum Boarder
  • Platinum Boarder
  • Berichten: 2754
  • Ontvangen bedankjes 872
Dag pindakaas,
Welkom op dit forum.
Je schrijfstijl is heel vlot.
Wel veel informatie.
honi soit qui mal y pense

Gelieve Inloggen of Maak een account aan om te deelnemen aan het gesprek.

Van ritalingebruiker tot leraar 1 week 6 dagen geleden #267418

  • signe
  • signe's Profielfoto
  • Offline
  • Platinum Boarder
  • Platinum Boarder
  • diagnose Asperger
  • Berichten: 2557
  • Ontvangen bedankjes 2961

Een deel is verborgen voor gasten. Log-in of registreer om het te kunnen bekijken.
I'd rather be gardening
Bedankt door: Bernhard 1963, ASSgirl

Gelieve Inloggen of Maak een account aan om te deelnemen aan het gesprek.

Van ritalingebruiker tot leraar 1 week 6 dagen geleden #267421

  • Pindakaas
  • Pindakaas's Profielfoto Onderwerp Author
  • Offline
  • Fresh Boarder
  • Fresh Boarder
  • Berichten: 2
  • Ontvangen bedankjes 1
Hoi Signe. Bedankt voor je bericht.

Ik kan me voorstellen dat het heel erg moeilijk voor je is geweest. Toch ben ik ervan overtuigd dat er voor elk probleem een oplossing is. Dingen tot op de bodem uitzoeken doe ik graag, maar ik ga mezelf niet dwingen om alles ook daadwerkelijk uit te leggen. Uit mijn kennis pik ik een deel dat voor de klas nog behapbaar is. Ik kan niet alleen onderwerpen analyseren maar ook personen. Dat ik verder alles tot op de bodem weet hoeft de klas niet per se te weten, maar als ze er benieuwd naar zijn, ernaar vragen en er dan achter komen dat ik in feite een wandelende encyclopedie ben zullen ze me gaan respecteren, veronderstel ik.

Ik heb super veel ervaring met opmerkingen die niet overkwamen. Waar ik veel autisten in zie trappen is dat ze alleen maar nog meer hun best gaan doen om het over te laten komen, in plaats van te beseffen: het is goed zo. Als je mensen de ruimte geeft om te zijn zoals ze zijn, bouw je vanzelf een band met ze op. Of het nou om kinderen, familie, collega's of vrienden gaat. Ik kan met iedereen ruzie krijgen door mijn zin door te drijven, maar ook met iedereen een band opbouwen door het anders aan te pakken. Omgekeerd betekent dat natuurlijk ook dat ik me niet zomaar kan onderwerpen aan de eisen van een ander. Ik wil op z'n minst de kans krijgen om te weten waarom dat dan wel moet. Daarvoor stel ik uiterst kritische vragen. Dat kost misschien wat meer tijd, maar als ik het niet doe kan ik er gewoon niets mee.

Waar ik me ernstig aan stoor is dat de lesstof op school vaak zo beknopt uitgelegd wordt, zonder dat er ook maar iemand is die beseft dat er veel meer achter zit. Het zou echter te ver gaan om twintigduizend dingen uit te leggen. Wat ik vaak zeg is dat er meerdere methodes cq varianten zijn, maar dat we er nu slechts één gaan behandelen. Dat is duidelijke taal. Bovendien geef ik mezelf rust en laat ik de klas benieuwd worden naar wat er nog veel meer te leren valt. De motivatie, zowel van mij als van de klas, heb ik daardoor al verschillende keren drastisch zien toenemen. Waar ik als autist vrolijk van word, is dat iedereen iets over een bepaald onderwerp leert, dat zelfstandig kan toepassen en een bewuste keus kan maken om al dan niet door te leren. Normale leraren boeit het niet zo veel. Als ze maar de lesstof uitleggen zal het wel goed zijn als een deel van de klas het begrijpt. De rest moet maar beter opletten en de klierkoppen worden met de normale informatieverwerking niet eens opgemerkt. Ik denk meer in termen van de stoorzenders onschadelijk maken en iedereen die ervoor open staat om te leren ook daadwerkelijk een kans geven om wat te leren. Stille personen uit hun dromen krijgen, daar sta ik voor.

Alle taken om het lesgeven heen zal ik als een uitdaging moeten zien. Daarbij moet ik goed het verband leggen tussen mijn prestaties en de toekomst van de kinderen. Ja, er zijn veel mensen die zich compleet anders gedragen dan in mijn veronderstelling. Ik laat het gewoon op me inwerken en dan kom ik er wel in mee, in hele kleine stapjes. Wegkruipen in mezelf of mijn stemmingsschild opzetten is niet nodig in het onderwijs. Het gevaar van het bedrijfsleven waar het zo verschrikkelijk is, is al geweken. Ik ben inmiddels al dusdanig sociaal gegroeid, ik kan zelfs kilometers diepe banden opbouwen met mensen, dat ik ervan overtuigd ben dat ik een topleraar én topcollega kan worden. Een goede collega was ik in het bedrijfsleven trouwens ook al, maar het initiatief om iets te betekenen voor het bedrijf had ik niet en als ik het al had voelde het als tijdverspilling. Met mij zal het wel goedkomen, met de nodige moeite. Alles waar ik direct of indirect ongelukkig van word zal ik moeten oplossen dan wel vermijden.

Om maar een voorbeeld te geven van een groot probleem dat opgelost moest worden, hieronder mijn originele post, vergelijk maar hoe het overkomt ten opzichte van de vernieuwde post. Ik was aan de slag gegaan met het nare gevoel dat ik ervan kreeg en dat heeft z'n vruchten afgeworpen, heb ik het idee.

Hallo allemaal. Ik geloof niet dat mensen rekening kunnen houden met mijn asperger. Ik mis wel een aantal eigenschappen, terwijl andere juist ver zijn ontwikkeld. Ik heb de neiging om in mezelf weg te kruipen, maar als ik eenmaal begin met het opvangen van signalen uit mijn omgeving leer ik net zo rap en net zo goed wat er speelt als wanneer ik me verdiep in één van mijn interessegebieden. Ik kan nauwelijks commercieel en ondernemend denken, maar in empathie ben ik een uitblinker. Als ik maar even iemand observeer weet ik al hoe hij of zij zich voelt, doordat bij mij hetzelfde gevoel opkomt. Mijn schoolcarrière is op spectaculaire wijze mislukt omdat mijn docenten simpelweg inconsequent zijn en niet verder kijken dan respect en "je houdt je maar aan de afspraak". Er werd alsmaar gedacht dat ik medicijnen en een rustige omgeving nodig had om beter te presteren. Ik ging me alleen maar vervelen, de boel uitproberen en de schuld aan de leraren geven.

Iemand kreeg het in zijn bol en heeft mij de kans gegeven om les te geven aan kinderen. Wat me ten eerste opviel was dat ze allemaal naar me luisterden. Even later bleek dat ik zo streng kon zijn dat zelfs de meest opstandige kinderen geen andere uitweg meer zagen dan naar mij te luisteren. "Wat is hier aan de hand?", dacht ik. Het ging verder. Ik gaf huiswerk op en daarbij dacht ik te zien wie het zou gaan maken en wie niet. Mijn voorspelling bleek exact te kloppen. Er werd om mijn handtekening gevraagd, ik kreeg schouderklopjes en een dik applaus. Ondertussen werd ik vrolijker en vrolijker. Ik zou het liefst willen dat die tijden nooit meer voorbij gingen, maar helaas kwam er een eind en een tijd om weer naar school te gaan. Ik zag het al gelijk niet meer zitten. Ik wilde helemaal niet werken met voorwerpen. Wat ik in mijn opleiding zocht was niet wat erin te vinden viel. De problemen op mijn stage waren zo erg geworden dat ik er bijna uit lag, maar omdat ze mij aardig vonden mocht ik alsnog blijven. Arjen Lubach heeft voor mij de doorslag gegeven met zijn uitzending over het lerarentekort. Ik wil voor de klas staan, tot aan mijn pensioen.

Gezien ik zo'n goede leraar kan zijn, vermoed ik dat er meerdere mensen met asperger zijn voor wie dat ook het geval is. Psychologisch kan ik het verklaren: door in een directe vorm met kinderen te werken krijg ik iets mee van de ontwikkelingen die ik zelf in mijn jeugd heb gemist. Dat is het missende puzzelstukje waarmee ik nu invulling geef aan vrijwel alle aspecten van mijn leven. Ik vind het trouwens heerlijk dat alles wat ik waarneem zo letterlijk en ongeschonden bij me binnenkomt. Ik zou het voor geen goud willen inwisselen voor een 'normaal' werkend brein dat vooral op zoek is naar geld en macht en zich gemakkelijk conformeert naar de wensen van een ander, klaar om zich volledig te onderwerpen
Bedankt door: signe

Gelieve Inloggen of Maak een account aan om te deelnemen aan het gesprek.

Van ritalingebruiker tot leraar 1 week 6 dagen geleden #267423

  • signe
  • signe's Profielfoto
  • Offline
  • Platinum Boarder
  • Platinum Boarder
  • diagnose Asperger
  • Berichten: 2557
  • Ontvangen bedankjes 2961
Ik wens je veel succes.
I'd rather be gardening

Gelieve Inloggen of Maak een account aan om te deelnemen aan het gesprek.

Van ritalingebruiker tot leraar 1 week 3 dagen geleden #267532

  • MarcDC
  • MarcDC's Profielfoto
  • Offline
  • Platinum Boarder
  • Platinum Boarder
  • Berichten: 2754
  • Ontvangen bedankjes 872

signe schreef : Ik wens je veel succes.

En ook een goede titel om er later een boek over te schrijven...
honi soit qui mal y pense

Gelieve Inloggen of Maak een account aan om te deelnemen aan het gesprek.

  • Pagina:
  • 1
Tijd voor maken pagina: 0.243 seconden
Gemaakt door Kunena