Welkom, Gasten
Gebruikersnaam: Wachtwoord: Onthoud mij

Onderwerp: De aspergerkar is steeds lastiger te trekken

De aspergerkar is steeds lastiger te trekken 1 jaar 4 maanden geleden #251459

  • peterf
  • peterf's Profielfoto Onderwerp Author
  • Offline
  • Gold Boarder
  • Gold Boarder
  • Berichten: 222
  • Ontvangen bedankjes 239
Ik denk dat dit vaker voorkomt. Mijn hele leven heb ik al het gevoel dat ik er naast leef, ik ben anders, maar echt heel dramatisch werd dat niet. Ik paste me aan. Al op school, mijn moeite op het sociale vlak kon ik goed verbloemen. Wel heb ik gedurende de eerste decennia wel het idee gehad dat dingen vaak moeilijker waren. Ik zei wel eens als ik 10 km verderop wil komen dat ik er dan 11 moet afleggen. Zo nu en dan wat depressieve periodes, maar misschien hoort dat bij de onzekerheid tijdens de puberteit of heeft iedereen dat zo af en toe. Ik gaf er niet zo veel aandacht aan, alsof het er bij hoorde eigenlijk. Terugkijkend was toch vooral het frustratiegehalte over allerlei zaken erg hoog, onvrede, onzekerheid, woede en somberheid. Weinig geluksgevoel.
Mijn school was een ramp, ik kon goed leren, maar de resultaten waren er niet naar, het lukte gewoonweg niet om er uit te halen wat er in zat. Achteraf snap ik wel meer waarom. Mijn hele leven gingen dingen al moeizaam en lastig, maar ik deed gewoon mijn ding op mijn manier, door vooral aan te passen. De laatste jaren gaat het steeds moeilijker om die aanpassingen te doen, vol te houden. De trucs die ik toepaste werkten niet meer en de trucendoos is leeg verder. De diagnose asperger is gekomen en dat verklaart wel een en ander, maar geeft geen oplossingen. Alle goede begeleiding ten spijt, de trainingen mindfulness, psycho-educatie en de gesprekken. Het brengt wel inzicht en kennis, maar werkelijk helpen doet het niet. Je voelt dat je afglijdt in een steeds lastiger patroon. Werken wordt steeds lastiger en contact met mensen ook. De overprikkeling en vermoeidheid neemt steeds ernstigere vormen aan. Vanaf een leeftijd 45 is dat erger en erger geworden. Paniekaanvallen, vaak zenuwachtig, depressies etc etc. Nu heb ik medicatie en dat helpt wel iets, maar maakt me nog meer afgestompt. De toekomst? Geen idee hoe ik die moet zien. Mijn werk is iets waar ik bang voor ben dat ik dat niet meer volhoud. Dan is het accepteren dat ik in de molen van het UWV terecht komt vol onbegrip waarschijnlijk van hun kant. De onzekerheid waar ik heel lastig iets mee kan. Zeker niet goed voor je ego. Ik vroeg me af of er mensen zijn die dat herkennen. Dat je jaren toch redelijk kan mee doen, maar zo rond de leeftijd 40, 45 is de koek op, dan kan je het niet meer opbrengen. En vooral hoe kan dit tij gekeerd worden?
Diagnose: Asperger + OCPD
AS-Q 43
Bedankt door: Bernhard 1963, Mermaid, ennoborg, signe, Ylly, Vogel1973, DepriAspie, Martin-Enschede, MarcDC, Eef37

Gelieve Inloggen of Maak een account aan om te deelnemen aan het gesprek.

Laast bewerkt: door peterf.

De aspergerkar is steeds lastiger te trekken 1 jaar 4 maanden geleden #251461

  • MarcDC
  • MarcDC's Profielfoto
  • Offline
  • Platinum Boarder
  • Platinum Boarder
  • Berichten: 2321
  • Ontvangen bedankjes 718
Dag Peter.
Je bent niet alleen. Ik ben 45 en heb begin dit jaar een paniekaanval gehad, gevolgd door een zware depressie. Voordien nam ik Lithium, nu neem ik Sipralexa/Lexapro. Dit forum heeft een therapeutische waarde. Je voelt duidelijk dat je niet alleen bent.In mijn jeugd had ik verschillende moeilijke periodes, en de gedachte: 'als het dan toch geen belang heeft of ik leef of niet, dan kan ik er maar beter iets van maken', heeft me geholpen. En dat is een truc die nog wel werkt.
honi soit qui mal y pense
Bedankt door: peterf, DepriAspie

Gelieve Inloggen of Maak een account aan om te deelnemen aan het gesprek.

De aspergerkar is steeds lastiger te trekken 1 jaar 4 maanden geleden #251462

  • Erewhon
  • Erewhon's Profielfoto
  • Offline
  • Platinum Boarder
  • Platinum Boarder
  • Berichten: 2010
  • Ontvangen bedankjes 2241

Een deel is verborgen voor gasten. Log-in of registreer om het te kunnen bekijken.
Jij bent jij, en ik ben ik, jij bent niet ik, en ik ben niet jij, maar toch zijn we samen wij.
Bedankt door: peterf, ennoborg, Ylly, Vogel1973, Nomi, MarcDC

Gelieve Inloggen of Maak een account aan om te deelnemen aan het gesprek.

De aspergerkar is steeds lastiger te trekken 1 jaar 4 maanden geleden #251470

  • peterf
  • peterf's Profielfoto Onderwerp Author
  • Offline
  • Gold Boarder
  • Gold Boarder
  • Berichten: 222
  • Ontvangen bedankjes 239
@Erewhon
100% afgekeurd worden zou inderdaad wat rust geven. Ik denk dat het voor mij veel rust geeft. Men zegt vaak, dat gaat je niet lukken want je arbeidsverleden is te groot. Ik heb inderdaad de afgelopen 24 jaar gewoon gewerkt. Ondanks dat ik minder happy periodes had, kon ik mijn werk gewoon doen. Ik had wel moeite met situaties, collega's slechte afspraken en onduidelijkheden, maar ik nam dat voor lief, wist ik veel. Wel heel veel gestresst en ook een wat toen burn out genoemd werd in 2000. Ik ben toen ongeveer een maand of 7 uit de roulatie geweest. Maar gaat je niet lukken, alsof het iets wat je probeert of naar streeft betreft. Indien ik uitval is het omdat het werkelijk niet gaat. Ik probeer zo goed en wel mee te blijven doen, maar ik merk dat dit steeds moeilijker wordt en dat is niet in 1 dag beslecht.
Alcohol is een ding, dat heb ik altijd genomen om in sociale situaties beter te weerstaan en gewoonweg om me beter te doen voelen. Om te ontspannen. Ik begrijp wat je zegt hoor, het is geen goede combi. Dat is ook de reden dat ik er mee wil stoppen.
Sporten probeer ik ook, om de dopamine en andere goede stofjes vrij te laten komen. Echter wanneer ik me daadwerkelijk slecht voel, kan ik me daar ook niet toe zetten, dan ben ik zo sterk als natte vloei.
@rl71
Daar klinkt ook een brok frustratie in door die ik wel herken. Dat facebook heb ik afgezworen, ik kijk er nooit op, omdat ik er gewoon gefrustreerd van raak. Ik begon mensen die ik in het dagelijks leven prima kan pruimen echt soort van te haten om hoe ze zich gedroegen op facebook. Afschuwelijk, niets voor mij, ene nepperij.
Ik ben contactvermijdend en dat merk ik, want mensen laten je dan los. Ik herken dus wel wat je zegt. Ik heb overigens een hekel aan als mensen me feliciteren op mijn verjaardag of na een vakantie vragen hoe mijn vakantie was. Op een of andere manier trek ik dat niet. Dat toneelspel gaat me gewoon te ver. Net als dat men vraagt hoe gaat het? In mijn optiek kan je dat alleen vragen als je werkelijk benieuwd ben hoe het met iemand gaat. Als ik antwoord, wil je een eerlijk antwoord of een sociaal verantwoord antwoord dan kijken ze je toch raar aan. Ik spreek die taal niet.
Diagnose: Asperger + OCPD
AS-Q 43
Bedankt door: ennoborg

Gelieve Inloggen of Maak een account aan om te deelnemen aan het gesprek.

De aspergerkar is steeds lastiger te trekken 1 jaar 4 maanden geleden #251471

  • ennoborg
  • ennoborg's Profielfoto
  • Offline
  • Gold Boarder
  • Gold Boarder
  • Berichten: 191
  • Ontvangen bedankjes 504
Hallo Peter,

Zeker herkenbaar. Bij mij kwam het kort na mijn 40e naar boven in de vorm van RSI. Van mijn autisme wist ik nog niets, maar de RSI had wel een psychische oorzaak, overbelasting, die ik toen ook heb aangepakt. Lichamelijk was er niets mis, maar ik heb nog steeds dat ik op een heel specifieke plek pijn krijg als er iets is, en dan weet ik dat ik moet afremmen, waarna de pijn ook direct weer verdwijnt.

Ik heb na mijn diagnose, begin 2015, een jaar bij een psychiater gezeten, zo eens in de maand. Ik was in 2010 gestopt met werken, had een hoop geld, en kwam in de zomer van 2016 weer bij een andere overheid aan de bak, en daar gaat het goed, zolang ik tenminste een rustige werkplek heb, zonder radio.

Ik buiten dat jaar bij die psychiater geen therapie gehad, en wil dat ook niet, omdat het mij het gevoel geeft dat ik gerepareerd moet worden, en dat wil ik niet. Dat is ook de reden waarom ik een optie van medicatie bij dezelfde psychiater geweigerd heb, in goed overleg.

Ik heb beide zowel bij die RSI als na de 'ontdekking' van mijn autisme het tij gekeerd door te praten met mensen die ik vertrouwde, en die zich deels bij toeval aanboden. Ik kreeg bij die RSI ook 10 gesprekken met een psychologe, die wel iets van nut hadden, maar in mijn geval was de door mijzelf gekozen haptotherapeut belangrijker. Kern voor mijn genezing was toen dat ik zelf de regie had, en dat geldt nog steeds. Ik heb mijn nieuwe werk ook dankzij mijn netwerk, met mensen die mij al jaren van eerder werk kennen, en dan ook echt kennen. Mensen die echt weten wat ik kan, en wat niet.

Ik schrijf dit, omdat bij veel dingen die je beschrijft er denk ik veel mensen waren die je in de basis wilden vertellen wat je moest doen, en hoe goed bedoelt ook, als het dan (toch weer) niet lukt, voel jij je alleen maar ellendiger. En dan werkt het dus niet, en moet jij zelf de keuze maken. Dat kan het UWV zijn, als je goed weet wat je wilt, maar als je dat niet weet, kan het heel lastig worden, en heb je voor je het weet weer een partij die je vertelt wat je moet doen. En dat kende je al.

Als jij schrijft dat werken steeds lastiger wordt, en contact met andere mensen ook, dan vraag ik me direct af of je voor jezelf al kan duiden waar dat in zit, d.w.z. wat er precies allemaal lastig is, punt voor punt, zoals bijvoorbeeld genoemd in het artikel dat ik pas in een andere draad heb genoemd. Er zijn ook wel Nederlandse lijsten te vinden, en die kan ik je later ook doorsturen, maar nu even niet.

Als je die lijst hebt, zou die een opstapje kunnen zijn voor verandering, en ik weet niet daar op je werk mogelijkheden voor zijn, of dat je daar weg moet, en met hulp iets wil zoeken dat beter past, voor jou, en hoe je die hulp dan wilt zien. Ik ken in mijn eigen wereld, die van de IT, best wel mogelijkheden, en ben ook sinds kort weer lid van een LinkedIn-groep op autistisch gebied, en die is veel breder dan alleen maar IT.

Eigen regie wordt gauw een modekreet, maar voor mij heeft het altijd gewerkt. En wat mij betreft begint het ook echt met een lijst, wat je kan, wat je wilt, wat je NIET kan of wilt, enz. enz., dat je je eigen grenzen aangeeeft, en je mogelijkheden, en je niets meer laat aanpraten, ook niet door mij.

groetjes,

Enno
Bedankt door: peterf

Gelieve Inloggen of Maak een account aan om te deelnemen aan het gesprek.

De aspergerkar is steeds lastiger te trekken 1 jaar 4 maanden geleden #251478

  • signe
  • signe's Profielfoto
  • Offline
  • Platinum Boarder
  • Platinum Boarder
  • diagnose Asperger
  • Berichten: 2380
  • Ontvangen bedankjes 2894

Een deel is verborgen voor gasten. Log-in of registreer om het te kunnen bekijken.
I'd rather be gardening
Bedankt door: peterf, ennoborg, Nomi, DepriAspie, Martin-Enschede

Gelieve Inloggen of Maak een account aan om te deelnemen aan het gesprek.

De aspergerkar is steeds lastiger te trekken 1 jaar 4 maanden geleden #251480

  • Bernhard 1963
  • Bernhard 1963's Profielfoto
  • Offline
  • Platinum Boarder
  • Platinum Boarder
  • DE DWAASHEID DEZER WERELD IS WIJSHEID BIJ DE MENS
  • Berichten: 2778
  • Ontvangen bedankjes 3185

Een deel is verborgen voor gasten. Log-in of registreer om het te kunnen bekijken.

Gelieve Inloggen of Maak een account aan om te deelnemen aan het gesprek.

De aspergerkar is steeds lastiger te trekken 1 jaar 4 maanden geleden #251481

  • Martin-Enschede
  • Martin-Enschede's Profielfoto
  • Offline
  • Gold Boarder
  • Gold Boarder
  • Berichten: 318
  • Ontvangen bedankjes 149

Een deel is verborgen voor gasten. Log-in of registreer om het te kunnen bekijken.
Probeer nooit iemand anders te zijn, die je niet bent. Een ieder die echt bij jou wilt zijn, zal jou accepteren zoals je bent, met je plus- en minpunten.
Bedankt door: peterf, Nomi, cherna, MarcDC

Gelieve Inloggen of Maak een account aan om te deelnemen aan het gesprek.

De aspergerkar is steeds lastiger te trekken 1 jaar 4 maanden geleden #251482

  • MarcDC
  • MarcDC's Profielfoto
  • Offline
  • Platinum Boarder
  • Platinum Boarder
  • Berichten: 2321
  • Ontvangen bedankjes 718

signe schreef : Het is overigens een bekend verschijnsel dat je naarmate je ouder wordt minder flexibiliteit bezit waardoor aanpassing veel moeilijker is dan voorheen.
Dus helemaal niet zo gek dat dat wat vroeger nog wel lukte later niet meer gaat.

Dit is bijzonder confronterend. Mijn vader heeft zelfmoord gepleegd op de leeftijd van 44. Mijn broer werkte voor de overheid en is wegens asociaal gedrag op pensioen gesteld toen hij pas 40 was. Ik ben nu 45 en had gehoopt om door het ergste heen te zijn, Wat ik hier lees lijkt daar weinig hoop op te geven. Ik heb een dochter van 16 en een zoon van 13. Ik ga dus zeker nog 10 jaar moeten doorploeteren om die allebei een goede opleiding te kunnen bekostigen. Lukt dat? Jezelf wegcijferen...
honi soit qui mal y pense
Bedankt door: signe

Gelieve Inloggen of Maak een account aan om te deelnemen aan het gesprek.

De aspergerkar is steeds lastiger te trekken 1 jaar 4 maanden geleden #251483

  • MarcDC
  • MarcDC's Profielfoto
  • Offline
  • Platinum Boarder
  • Platinum Boarder
  • Berichten: 2321
  • Ontvangen bedankjes 718

Martin-Enschede schreef : Andere mensen maakten misbruik van mij

Zouden neurotypsiche mensen elkaar ook bedriegen? Ik vermoed van wel, maar als het samenzijn met anderen eerder iets is wat je energie geeft, dan zal dat wel iets zijn dat in de kosten-baten analyse minder hard doorweegt.
honi soit qui mal y pense

Gelieve Inloggen of Maak een account aan om te deelnemen aan het gesprek.

Tijd voor maken pagina: 0.326 seconden
Gemaakt door Kunena