Je bent niet ingelogd.

Welkom, Gasten
Gebruikersnaam: Wachtwoord: Onthoud mij

Onderwerp: Gebroken na zoveelste relatiebreuk

Gebroken na zoveelste relatiebreuk 1 week 12 uren geleden #253019

  • Ella_
  • Ella_'s Profielfoto
  • Offline
  • Fresh Boarder
  • Berichten: 2
Dag allemaal,

Na al enkele keren mee te lezen, moet ik hier vandaag mijn verhaal doen. Ik ben een vrouw van midden de dertig en heb ongeveer 5,5 jaar een relatie met een iets oudere man. Van al die jaren waren er de laatste 4 continu relatiebreuken, misschien 2 keren van mijn kant en meer dan 15! keren van zijn kant. Onze liefde is énorm, we hadden hiervoor allebei een langere serieuze relatie waar we ons niet goed in voelden. Bij mekaar vinden we alles wat we zochten, de fysieke aantrekkingskracht is overweldigend en ik was nog nooit zo gek op een man. De laatste 2,5 jaren woonde ik afwisselend bij hem of bij mijn ouders.

Ik verkocht mijn huis, zocht een job dichterbij en probeerde me te settelen 100 km verder dan van waar ik ben. Geen makkelijke stappen maar voor zijn zelfstandige functie kan het niet anders. Hij heeft 2 kinderen waarmee hij geen goede band heeft, ze verwijten hem te weinig interesse, te weinig diepgang, aandacht...

Het eerste jaar was een droom, het bleef een droom maar ze werd nu en dan onderbroken door een korte nachtmerrie. Hij gaf me vaak gelijk, deed alles wat ik wilde, aanbad me, ging door het vuur...zo erg dat ik me er niet oké bij voelde. Ik voelde dat er iets niet klopte, dat hij weinig of een zeer raar gevoel voor humor had, viel me aanvankelijk minder op, omdat we zo van mekaar hielden was het immers altijd opletten wat we zeiden uit angst de ander let iets te raken. De eerste maal dat hij het uitmaakte was een donderslag bij heldere hemel, hij had het moeilijk met mijn behoefte aan meer bij mekaar zijn terwijl ik nooit had ervaren dat ik teveel vroeg. Een week later was hij er terug, hij had me dat niet tijdens de relatie durven te zeggen uit schrik me kwijt te raken....Ik zei hem dat hij me ook negatieve dingen kon zeggen dat ik hem daar niet zomaar voor zou laten vallen, in zijn vorige relatie werd ee quasi niet gecommuniceerd, het heeft anderhalf jaar geduurd voor dat wat lukte. We liepen er voor bij een relatietherapeut, in die tijd is het zeker 5 keren af geweest, we bleven mekaar echter telkens na een aantal weken terug opzoeken. Hij zei heel vaak dat hij rust nodig had, dat hij behoefte had aan alleen zijn. Toen begon het me ook meer en meer op te vallen dat hij zo weinig diepgang zocht of bezig was met hoe ik me écht voelde. Volgens hem geen slechte wil, hij dacht er gewoon niet aan. Ik moest zelf maar meer vertellen maar samen met alle breuken brokkelde mijn zelfvertrouwen steeds meer af...als ik voelde dat er weinig tegenvragen kwamen, hoefde het niet. Hij zei steeds dat het niet was omdat voor mij liefde uiten oa gebeurt door interesse dat dat ook bij hem was...

Ruzie maken of een discussie was voor hem overweldigend en hij was er langer dan 24 uren van ondersteboven, hij veranderde dan in een koel en afstandelijk iemand. Dat maakte mij telkens meer angstig dat hij er terug zou uitstappen...waardoor ik nog meer op hem inwerkte.

Een jaar geleden hadden we de langste breuk ooit, 2 maanden. Hij zag me nog steeds heel graag, ik bleef de liefste, de mooiste maar hij was op, zijn werk palmde hem helemaal in en daarnaast vond hij dat ik teveel aandacht eiste. Ik wilde enkel meee verbondenheid, engagement, diepgang, eens samen roddelen na een feestje bij vrienden...Hij zei dat hij zo niet was maar hij voelde wel dat ondanks ik telkens meer bevestiging zocht enorm van hem hield. Ik begon eindelijk wat te herstellen van de intense pijn en onmacht, toen hij een smsje stuurde dat we moesten praten...Heel voorzichtig probeerden we opnieuw, 10 maanden...Zijn werk slokt hem heel erg op, de laatste maanden ging al zijn aandacht daarnaar, hij vergat het uur van afspraak tss ons, keek niet meer op die typisch verliefde manier, nam me minder vast, alles vertrok vanuit zijn standpunt, hij was soms zo egocentrisch dat ik het hem vaak verweet, hij vond van niet. Ikzelf ben HSP en enorm empatisch, in onze omgeving voel ik soms plaatsvervangende schaamte wannzer hij iets raar zegt, ik spreek hem er nadien op aan maar dan bots ik op een muur en ben ik te gevoelig. Ik probeerde zelf wat meer afstand te nemen maar dan vat hij her slecht op, volgens de psycholoog hield ik er een hechtingstrauma aan over. Hij vindt dat ik de toekomst achter me moet laten maar ik kan dat niet helemaal en blijf angstig. Ook ik had de laatste maand op professioneel vlak een zware stress periode en hoopte daarom op wat meer attentheid van zijn kant. Hij deed zijn best maar ik had meee interesse nodig, meer initiatief etc...ik geraakte zo gefrustreerd uit onbegrip dat ik enkele malen zei dat ik er aan dacht weg te gaan. De eerste keer weende hij, de keren erna zei hij dat dat mijn keuze was en niet de zijne, ik hoopte daarmee enkel op meer toenadering, aandacht, verbondenheid, ik meende her niet....dat bleef uit en het maakte me gek van angst om opnieuw aan de kant te worden gezet. Dat gebeurde vorig weekend, koel, afstandelijk maar na uren te babbelen toonde hij ook emotie, hij kon niet meer. Toen ik hem zei dat ik dan ook alle contactkanalen wenste te blokkeren want dat ik dat niet meer aankon om bvb zijn Facebook te zitten bekijken uit gemis, keek hij me verdwaasd aan, toen ik vroeg of hij goed besefte dat we mekaar nooit meer terug zouden zien, keek hij me ook verdwaasd aan. Opnieuw zei hij dat hij zoals de laatste 3 keren zijn hart had afgesloten...Ik smeekte hem en zei dat hij niet letterlijk mocht nemen dat ik zei bij hem weg te willen, dat ik enkel bevestiging zocht uit hopeloosheid...Hij zei dat hem dat heel hard had geraakt en dat ik nu onderhand toch moest weten dat hij me graag genoeg zag...dat hij niet al die keren terug zou komen als hij.niet genoeg van me hield....

Ik sprak hem de laatste 10 maanden 3 keer over Asperger, de eerste keer herkende hij zich in enkele dingen, de 2 andere keren was hij kwaad dat ik hem ervan verdacht hieraan te lijden.

Ik ben gebroken en weet niet meer wat liefde betekent, ik ben enerzijds bang dat we mekaar niet meer terugvinden maar anderzijds weet ik niet hoe dit ooit in iets stabiel kan veranderen...Dit is voor mij geen leven, mijn hele omgeving kan er al kang niet meer aan uit en begrijpt niet waarom ik steeds terugga...
The administrator has disabled public write access.

Gebroken na zoveelste relatiebreuk 1 week 12 uren geleden #253021

  • aspi vrouw
  • aspi vrouw's Profielfoto
  • Offline
  • Gold Boarder
  • Berichten: 202
  • Ontvangen bedankjes 208
Ik bedoel dit niet lullig, maar je wilt gewoon je verhaal kwijt? Of wil je dat iemand ook vindt dat hij mss asperger heeft?
Sommigen kunnen alleen een bevestiging doen dat ze dit ook hebben ondervonden, zijn vaak de vrouwen die met een (asperger) man een relatie proberen te behouden.

Soms lopen relaties gewoon weg raar. Mensen moeten hun hoofd boven water houden met oa werken, huis betalen, zorgen voor eigen kinderen. Stress, of de verliefdheid gaat over, of er is een ander.

Het hoeft zeker geen Asperger te zijn!
The administrator has disabled public write access.
Bedankt door: Martin-Enschede

Gebroken na zoveelste relatiebreuk 1 week 11 uren geleden #253023

  • Sisyphus
  • Sisyphus's Profielfoto
  • Offline
  • Gold Boarder
  • Gooi nooit de handdoek in de ring.
  • Berichten: 248
  • Ontvangen bedankjes 53
Ella_ schreef :
Dag allemaal,

Na al enkele keren mee te lezen, moet ik hier vandaag mijn verhaal doen. Ik ben een vrouw van midden de dertig en heb ongeveer 5,5 jaar een relatie met een iets oudere man. Van al die jaren waren er de laatste 4 continu relatiebreuken, misschien 2 keren van mijn kant en meer dan 15! keren van zijn kant. Onze liefde is énorm, we hadden hiervoor allebei een langere serieuze relatie waar we ons niet goed in voelden. Bij mekaar vinden we alles wat we zochten, de fysieke aantrekkingskracht is overweldigend en ik was nog nooit zo gek op een man. De laatste 2,5 jaren woonde ik afwisselend bij hem of bij mijn ouders.

Ik verkocht mijn huis, zocht een job dichterbij en probeerde me te settelen 100 km verder dan van waar ik ben. Geen makkelijke stappen maar voor zijn zelfstandige functie kan het niet anders. Hij heeft 2 kinderen waarmee hij geen goede band heeft, ze verwijten hem te weinig interesse, te weinig diepgang, aandacht...

Het eerste jaar was een droom, het bleef een droom maar ze werd nu en dan onderbroken door een korte nachtmerrie. Hij gaf me vaak gelijk, deed alles wat ik wilde, aanbad me, ging door het vuur...zo erg dat ik me er niet oké bij voelde. Ik voelde dat er iets niet klopte, dat hij weinig of een zeer raar gevoel voor humor had, viel me aanvankelijk minder op, omdat we zo van mekaar hielden was het immers altijd opletten wat we zeiden uit angst de ander let iets te raken. De eerste maal dat hij het uitmaakte was een donderslag bij heldere hemel, hij had het moeilijk met mijn behoefte aan meer bij mekaar zijn terwijl ik nooit had ervaren dat ik teveel vroeg. Een week later was hij er terug, hij had me dat niet tijdens de relatie durven te zeggen uit schrik me kwijt te raken....Ik zei hem dat hij me ook negatieve dingen kon zeggen dat ik hem daar niet zomaar voor zou laten vallen, in zijn vorige relatie werd ee quasi niet gecommuniceerd, het heeft anderhalf jaar geduurd voor dat wat lukte. We liepen er voor bij een relatietherapeut, in die tijd is het zeker 5 keren af geweest, we bleven mekaar echter telkens na een aantal weken terug opzoeken. Hij zei heel vaak dat hij rust nodig had, dat hij behoefte had aan alleen zijn. Toen begon het me ook meer en meer op te vallen dat hij zo weinig diepgang zocht of bezig was met hoe ik me écht voelde. Volgens hem geen slechte wil, hij dacht er gewoon niet aan. Ik moest zelf maar meer vertellen maar samen met alle breuken brokkelde mijn zelfvertrouwen steeds meer af...als ik voelde dat er weinig tegenvragen kwamen, hoefde het niet. Hij zei steeds dat het niet was omdat voor mij liefde uiten oa gebeurt door interesse dat dat ook bij hem was...

Ruzie maken of een discussie was voor hem overweldigend en hij was er langer dan 24 uren van ondersteboven, hij veranderde dan in een koel en afstandelijk iemand. Dat maakte mij telkens meer angstig dat hij er terug zou uitstappen...waardoor ik nog meer op hem inwerkte.

Een jaar geleden hadden we de langste breuk ooit, 2 maanden. Hij zag me nog steeds heel graag, ik bleef de liefste, de mooiste maar hij was op, zijn werk palmde hem helemaal in en daarnaast vond hij dat ik teveel aandacht eiste. Ik wilde enkel meee verbondenheid, engagement, diepgang, eens samen roddelen na een feestje bij vrienden...Hij zei dat hij zo niet was maar hij voelde wel dat ondanks ik telkens meer bevestiging zocht enorm van hem hield. Ik begon eindelijk wat te herstellen van de intense pijn en onmacht, toen hij een smsje stuurde dat we moesten praten...Heel voorzichtig probeerden we opnieuw, 10 maanden...Zijn werk slokt hem heel erg op, de laatste maanden ging al zijn aandacht daarnaar, hij vergat het uur van afspraak tss ons, keek niet meer op die typisch verliefde manier, nam me minder vast, alles vertrok vanuit zijn standpunt, hij was soms zo egocentrisch dat ik het hem vaak verweet, hij vond van niet. Ikzelf ben HSP en enorm empatisch, in onze omgeving voel ik soms plaatsvervangende schaamte wannzer hij iets raar zegt, ik spreek hem er nadien op aan maar dan bots ik op een muur en ben ik te gevoelig. Ik probeerde zelf wat meer afstand te nemen maar dan vat hij her slecht op, volgens de psycholoog hield ik er een hechtingstrauma aan over. Hij vindt dat ik de toekomst achter me moet laten maar ik kan dat niet helemaal en blijf angstig. Ook ik had de laatste maand op professioneel vlak een zware stress periode en hoopte daarom op wat meer attentheid van zijn kant. Hij deed zijn best maar ik had meee interesse nodig, meer initiatief etc...ik geraakte zo gefrustreerd uit onbegrip dat ik enkele malen zei dat ik er aan dacht weg te gaan. De eerste keer weende hij, de keren erna zei hij dat dat mijn keuze was en niet de zijne, ik hoopte daarmee enkel op meer toenadering, aandacht, verbondenheid, ik meende her niet....dat bleef uit en het maakte me gek van angst om opnieuw aan de kant te worden gezet. Dat gebeurde vorig weekend, koel, afstandelijk maar na uren te babbelen toonde hij ook emotie, hij kon niet meer. Toen ik hem zei dat ik dan ook alle contactkanalen wenste te blokkeren want dat ik dat niet meer aankon om bvb zijn Facebook te zitten bekijken uit gemis, keek hij me verdwaasd aan, toen ik vroeg of hij goed besefte dat we mekaar nooit meer terug zouden zien, keek hij me ook verdwaasd aan. Opnieuw zei hij dat hij zoals de laatste 3 keren zijn hart had afgesloten...Ik smeekte hem en zei dat hij niet letterlijk mocht nemen dat ik zei bij hem weg te willen, dat ik enkel bevestiging zocht uit hopeloosheid...Hij zei dat hem dat heel hard had geraakt en dat ik nu onderhand toch moest weten dat hij me graag genoeg zag...dat hij niet al die keren terug zou komen als hij.niet genoeg van me hield....

Ik sprak hem de laatste 10 maanden 3 keer over Asperger, de eerste keer herkende hij zich in enkele dingen, de 2 andere keren was hij kwaad dat ik hem ervan verdacht hieraan te lijden.

Ik ben gebroken en weet niet meer wat liefde betekent, ik ben enerzijds bang dat we mekaar niet meer terugvinden maar anderzijds weet ik niet hoe dit ooit in iets stabiel kan veranderen...Dit is voor mij geen leven, mijn hele omgeving kan er al kang niet meer aan uit en begrijpt niet waarom ik steeds terugga...
Als ik het zo lees vind ik dat een relatietherapeut je goed zal doen.
The administrator has disabled public write access.
Tijd voor maken pagina: 0.172 seconden

Wie is er (bijna) jarig?

  • Black Rose's ProfielfotoBlack Rose (49) (21.06.1969)
  • fuchs's Profielfotofuchs (54) (21.06.1964)
  • Sten's ProfielfotoSten morgen (53) (22.06.1965)
  • HisRoyalDudeness's ProfielfotoHisRoyalDudeness over 2 dagen (31) (23.06.1987)
  • abeltje's Profielfotoabeltje over 3 dagen (27) (24.06.1991)
  • Flower's ProfielfotoFlower over 3 dagen (29) (24.06.1989)
  • Fransje68's ProfielfotoFransje68 over 3 dagen (50) (24.06.1968)
  • roelof40's Profielfotoroelof40 over 3 dagen (78) (24.06.1940)
  • Sietse's ProfielfotoSietse over 3 dagen (58) (24.06.1960)
  • jessy's Profielfotojessy over 5 dagen (42) (26.06.1976)